Nu de paddopil uit de hemel is komen vallen….

Lieve Tanja,

 
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ben even vergeten of je nu van ’58 of ’59 bent… dus het zou zomaar een prachtig kroonjaar kunnen zijn!
(ik ben van ’60.. dus ben volgend jaar aan de beurt). 
 
Je gaat het vast gezellig vieren met je familie en vrienden. Want je moet alles vieren. Punt.
 
Ik lees je wekelijkse Kiek Tanja’s met veel plezier en grote bewondering. Aan de Peterse mentaliteit valt niet te ontsnappen!! Op tijd of niet, plotselinge panne of slimme oplossingen, een avontuur met bizarre wendingen of toevallige ontmoetingen: jij bent nooit voor één gat te vangen! 
Het is niet gemakkelijk om te leven met je conditie, maar je weet er met een op jouw kenmerkende manier, samen met je lieve dochters, familie en vrienden, een mooie, positieve draai aan te geven en van alles te genieten. Heerlijk om je vele avonturen vol humor te volgen. Steeds voel ik me staan juichen langs de zijlijn. Hup Tanja!! Ook als je moeilijke, maar reële conclusies moet trekken. En dan is er toch altijd weer dat lichtpuntje. Hoe klein ook. Super!!
 
Ga lekker door Tanja! 
 
Lieve groeten en dikke verjaardagszoen, 
Ik vond dit zo’n lieve verjaardagswens dat ik ‘m met trots post. Het is van iemand uit mijn jeugdjaren, hebben elkaar weer gevonden via Facebook.
Dit soort lieve woorden geven mij zoveel kracht! Ik hoor het best vaak, en zou dit soort complimenten in mijn zak moeten steken, maar ben daar heel slecht in. Dom van mij en eigenlijk niet lief tegenover diegene die mij die veer in mijn …. stopt, maar ik krijg het niet goed onder de knie.
Ik kan al wel tegenwoordig, dank je zeggen maar soms  antwoord ik nog met: ‘ dank je wel, uitverkoopje, ach jaa….ik heb geen andere keus, of: dat valt ook wel mee’ enzovoort.
Als ik er vroeger slechts aan dacht om naast mijn schoenen te gaan lopen werd dat gauw afgestraft; had het lef niet.
Ik zei laatst tegen iemand, gekscherend maar met een kleine kern van waarheid,  die me vertelde dat ik zo’n sterke vrouw en een voorbeeld voor velen was, dat als er mensen op mijn begrafenis lieve dingen over mij zouden zeggen, dat ik op zou staan en vragen zou of ze wel op de goede begrafenis zijn. Dan ben je toch niet in orde? Maar ja, zie dat er nog maar eens uit geramd te krijgen.
Dus als je het nog niet wist, dan weet je het nu!
Afgelopen weekend ben ik bij een vriend, hier uit het dorp, 2 gloednieuwe Ecktorp banken gaan ophalen; Hij ging verhuizen en bood ze mij gratis aan.
Ik heb al jaren 2 van deze banken , maar op eentje lig ik altijd tv te kijken, te eten en te drinken dus een vlekkie hier en daar, zit er wel op.
Dit was een fantastisch aanbod.
Nu zit ik wel met 4 banken in de kamer; geen gezicht maar wat kan het schelen, te wachten op antwoord van studenten die ‘m willen hebben.
Verder ging ik me focussen op de afspraak van maandag bij de dokter, dus niks doen, chillen!
Ondertussen ben ik afgelopen vrijdag begonnen met het slikken van de paddopil van de Tjechische prof plus kurkumadruppels, ook van hem.
Ik had een proefpakketje opgestuurd gekregen en afgelopen vrijdag, nam ik de eerste pil met een hele hoge verwachting in; helaas voelde ik me de hele dag helemaal niet lekker: misselijk. Het móest en het zóu werken. Het is het verhaal van misschien wel de laatste strohalm, vandaar.
Direct kwam de gedachte bij me op, dat deze pil niet voor mij geschikt was. Meteen in de mineur, maar natuurlijk enorm ongeduldig ik gaf dat ding gewoon geen enkele kans.
De volgende dag, nam ik ‘m zonder enige verwachting maar na een uurtje of 2, merkte ik dat ik me een stuk fitter voelde en beduidend minder hoestte. Dat kan toch niet waar zijn. De prof had tegen me gezegd, dat ik vrij snel zou merken dat ik me goed voelde, en dat was ook zo. Ik was als een kind zo blij!
De volgende dag was het weer ietsje minder, omdat ik zenuwachtig begon te worden voor de afspraak bij de arts, de volgende dag. Dan werkt niks bij mij, dan heb ik overal last van.
En dan is het maandagochtend! Klaar om te gaan naar het lab; ik ben een CITO patïent, heb voorrang om een uur later bij de arts te zitten en dan is de uitslag er ook.
Ik zit dan een uurtje ff niks te doen, als ik klaar ben bij het lab. Mensen kijken is altijd mijn favoriete bezigheid. Maar deze keer kwam ik iemand bekends tegen, ben drie kwartier  keuvelend doorgekomen, maar het laatste kwartier werd ik wel zo allejekes nerveus.
En waarom eigenlijk? Ik was, vergeleken bij 4 weken geleden, niet slechter geworden.
En toch en toch en toch heb ik het dan niet meer. Je weet nooit wat de arts voor ellendigs voor je uit de hoge hoed tovert.
Eenmaal in de spreekkamer zei de arts dat de bloedwaarden oké waren. Een paar leverfuncties waren wat hoger dan de vorige keer, m’n HB was lager en ik was 3 kg afgevallen sinds 6 weken geleden. Het was niks alarmerends, maar wel dingen die in de gaten gehouden moeten worden.
Begin oktober krijg ik uitslag van een scan. Dat is pas echt spannend!
‘S Middags had ik een afspraak met de manager Marketing & Communicatie van het Deventer Ziekenhuis, voor een interview over: Samen Beslissen met je arts.
De arts moet alle opties voorleggen bij belangrijke momenten, en niet slecht één optie waarvan hij of zij denkt dat die geschikt is voor die patïent.
Ik ben gevraagd als ‘ervaringsdeskundige’.
Ja, en dan is het moeilijk om niet wollig te praten……bij de eerste vraag: vertel eens wat over jezelf dacht ik: waar moet ik beginnen? Maar gelukkig ging het wel, ik realiseerde me niet heel goed dat alles wat ik zei ook opgeschreven werd door hem. Heb totaal geen ervaring met ‘pers’. Daarna werd er een foto gemaakt, als ik ergens een hekel aan heb….
Sta liever achter de camera.
‘S avonds kreeg ik het stuk gemaild en mocht er veranderingen in aanbrengen. Ben pas na 23.00 uur ermee begonnen, eerder was ik nog niet thuis, toen ik eenmaal klaar was waren we 2 uur verder. Ik drukte op verzenden en het bleef maar op: bericht wordt verzonden staan. Ik was van de Wifi afgegooid, dus gauw weer verbinding maken en hopelijk  werd dit bericht dan alsnog verzonden. Die vlieger ging helaas niet op.
Ik had het niet opgeslagen, dus heb ik het apparaat de hele nacht aan gelaten in de hoop dat het nog goed zou komen.
De volgende ochtend was de toestand nog precies hetzelfde. Ik moest met de billen bloot: bellen dat ik opnieuw moest beginnen, maar dat ik de hele dag weg was dus er ’s avonds pas mee aan de slag kon.
Het was geen probleem. Gelukkig! Heb veranderingen aangebracht en ’s avonds heel laat opgestuurd. Weet eigenlijk niet meer waar het voor bedoeld is, maar dat merken we wel.
Terwijl ik dit zit te typen, moet ik naar de wc; waarom moet ik dit weten, hoor ik je denken? Nou, omdat ik best veel met je deel dus dit ook;
Ik ben klaar, kijk altijd even om, om de boel goed in de gaten te houden; zie ik toch een rozige urine en ook leek het erop dat er bloed in de ontlasting zat; ik zette de bouwlamp van mijn mobiel erop en zie een licht heldere roze kleur.
Ik dacht: dat kan er ook nog wel bij. Wat is dit nou weer? En, moet ik direct mijn arts informeren? Nee dacht ik, het is nog niet een hele plas bloed, dus even aanzien. Misschien is bij het volgende wc bezoek gewoon weg.
Ik loop terug naar mijn laptop, probeer ijzig kalm te blijven terwijl de radartjes in mijn hoofd hard gaan. Herinner ik me toch ineens dat ik gisteravond bietjes in mijn salade had!!!!! Pfffff dat was een opluchting, ik was dat helemaal vergeten. Ik ga zo toch ietsje prettiger het weekend in.
Het was een lieve week, met hier en daar ongelofelijke zenuwachtige momenten.
Hoop dat wat boven in de mail staat; nooit voor één gat te vangen, nog lang aanhoudt.
Ik zeg altijd tegen de kids:’ ik ben nooit voor één gat te vangen, maar mijn oncoloog is de enige die er op een dag voor kan zorgen dat ik ben uitgespeeld, game over! Voor mijn gevoel is hij ook echt de enige, maar ik probeer het uit te stellen. ‘
Nu de paddopil uit de hemel is komen vallen, is er weer een klein beetje hoop.
Het zou toch wat zijn als…………..
Tot volgende week vrijdag!

Liefs, xxx

Advertenties