Ik moet gewoon doortoeteren!

Daar ben ik weer! Blog nr. 86 moet nu uit mijn digitale pen gaan rollen.
Deze week ben ik in den Bosch geweest, en heel onverwacht zat ik daarna ineens in Knokke; Ben dol op dit soort verrassingen.
Vorige week vrijdag moest ik mijn verhaal, ’s ochtends vroeg schrijven omdat ik om 18.00 uur in den Bosch moest zijn. Dat lukte zowaar. Maar daarna spullen voor het weekend inpakken, vuilnis in container en nog even langs een vriendin een  schoongewassen schaaltje terugbrengen waar spaghetti in had gezeten, dat was een groter probleem.
Zoo lief dat ik vaak de heerlijkste dingen krijg van vriendinnen die het anders weggooien omdat het slechts voor 1 persoon is. Eén vriendin vriest, al jaren, maaltijden in die ze gemaakt heeft voor haar en haar man en geeft me steeds een hele grote shopper mee met bakjes gevuld met heerlijkheden. Dat is toch niet te doen! Dit doet ze al jaren voor me. Ik ben er hartstikke blij mee.

Uiteindelijk lukt het allemaal weer net; alleen dat schaaltje nog even langs brengen bij DEF, een leuke kledingzaak in Bathmen van die vriendin. ‘Wil je thee?’, ‘Nee, ik moet snel door naar den Bosch.’ En terwijl ik dit zeg, wordt er toch een glaasje water ingeschonken, sputter niet tegen en ik ga gewoon zitten. Eigenlijk gaat het altijd zo als ik haast heb.
En dan vergeet ik totaal de tijd; wilde eigenlijk nog even naar de buurman: Kloas in ’t Hof dat is onze kaasboer, om noten te kopen. Dat is gezond voor mij. En weet je wat nou zo bijzonder is………ik denk dat ik het al best vaak verteld heb, dat ik zooo ongelofelijk veel lieve mensen om me heen heb; hier is nog zo’n voorbeeld.
Een aantal maanden geleden ligt er een kaart in de bus, met de tekst:

Lieve Tanja,
Dit is een eindeloze cadeaubon voor noten, kaas en andere producten die je deugd doen!!
Ga naar Kloas In ’t Hof zoveel en zo vaak als je maar wil, de rekening is niet jouw zorg.
Geniet er gewoon lekker van en zorg goed voor jezelf!
Liefs,
Je Fanclub

Dit is toch allemaal niet te doen! Er wordt zo goed op me gelet, en voor me gezorgd. Ik zou willen dat iedereen zo’n netwerk en vangnet om zich heen had, en vooral diegenen die ernstig ziek zijn.
Mijn kinderen en hun vriendinnen hebben daarom vorig jaar een Stichting opgericht: KIEK TANJA , om mij, onbezorgd, mijn supplementen , therapieën en leuke dingen doen te kunnen laten hebben. Ze willen eigenlijk ook  ‘andere Tanja’s’ bereiken, die ook door ziekte in de laatste fase van hun leven zitten om ze bijvoorbeeld een cappuccinootje op het terras te laten drinken met hun vriendin, of een vriend (in) bezoeken die niet in de buurt woont.
Je kunt van alles verzinnen om ze een fijn moment te bezorgen.
Ze zijn niet makkelijk te vinden; want als je je al niet lekker voelt, niet veel centjes hebt, dan trek je je terug. Je slechte levensverwachting ligt ‘in schets’ voor je, omdat de arts geen mogelijkheden meer voor je heeft.  Voordat je het weet zit je in een neerwaartse spiraal en heb je de puf niet om de statistieken van de arts door de war te gooien.
Dankzij allemaal lieve dingen heb ik dat niet maar kan ik me heel goed voorstellen dat dat je kan overkomen, en dan heb ik  het nog niet eens gehad over volledig afgekeurd worden, wat dat voor financiële consequenties heeft. Al die shit kan je allemaal over je heen krijgen, terwijl dat juist in zo’n situatie niet zou moeten.
We vertelden laatst mijn oncoloog over de Stichting, en vroegen hem of hij veel armoede zag in zijn spreekkamer. ‘Heel veel!’ zei hij. Wij schrokken daar enorm van.
Daar moet wat aan gebeuren! De Stichting is ongelofelijk blij met donaties, en ik profiteer daarvan!
Ik heb 2 dingen in mijn hoofd om voor de Stichting aankomende maanden geld in te zamelen: 1 is mijn Santiago de Compostela columns die ik dagelijks op Facebook poste , te bundelen. En 2, ik wil nog een kinderboek schrijven. Dat schijnt enorm moeilijk te zijn, maar ik wil het proberen.
Zoals ik de eerste blog, februari 2018, begonnen ben door het op te schrijven dat ik graag blogs wilde schrijven, zo zeg ik dit nu ook dan moet ik er wel een keer aan beginnen.
Oeiiii, wat heb ik nu gezegd!

Oké, we gaan weer van de ‘zijweg’ af, terug naar de hoofdweg. Waar was ik ook alweer? Ooh ja glaasje water bij DEF. Enfin, we kletsen wat, ik kijk op de klok en zie dat het iets voor vijven is. Ooh nee, ik ben te laat. Kloas kan ik niet meer heen; zo heb ik vaak op een dag allerlei programmapuntjes maar schrap er elke keer wat omdat ik te lang hier, of te lang daar blijf hangen.
Ik kwam gelukkig op tijd genoeg aan: 18.15. Had nauwelijks file, want als ik dat had gehad was ik totaal de klos geweest.

De volgende dag ben ik met Andy, de man van mijn neef naar hun Sample Sale gegaan die het hele weekend was; Ik heb lekker voor koffie en glaasjes water gezorgd terwijl er goed verkocht werd.
’s Avonds zijn we gaan eten bij BARABAS in POPPEL; mocht je ooit in de buurt zijn ( net over de grens bij Tilburg) raad ik je aan daar te gaan eten: gezellig, heel lekker, en prachtig ingericht! Doe vooral veel liefs van mij aan de eigenaren familie van Dal; Barbara is een super gastvrouw en manlief Marcel staat met nog 2 koks aan het fornuis.
Het waren hele goeie vrienden van mijn overleden- zus en zwager, nu hebben ze mij in hun armen gesloten wat heel dierbaar voelt.
Die avond dat we daar waren, vroeg Barbara ga je mee naar Knokke? Ik kijk haar vragend  aan; wat bleek nou, zij en mijn Golden Boys gingen t/m dinsdag daarheen. Dus na de hoeveelheid pillen geteld te hebben, in mijn agenda gekeken hebben zei ik Ja!
En daar heb ik geen spijt van gehad. Wat was het gezellig! Ben door dit gezelschap enorm verwend, en als kers op de taart lagen we afgelopen dinsdag op ligbedden aan het strand, komt de eigenaresse van Siësta Beach naar ons toe met een fles Piper Heidsieck in een koeler en een schaaltje aardbeien. Nou toen kon onze dag helemaal niet meer stuk.
’s Avonds bij Brasserie Rubens gegeten wat al zo lang bestaat, daar moet je een keer gegeten hebben. Dat is Knokke!

Overigens ben ik die dag naar het strand gefietst, ongeveer een kwartiertje, dat was heel wat voor mij want ik fiets al heel lang niet meer op een gewone fiets.
Toch weet ik nog niet wat de paddopillen me doen, en waarom ik het niet weet is en blijft omdat ik te ongeduldig ben , en te graag wil dat ze helpen. Het is waarschijnlijk de angst voor slecht nieuws van de scan begin oktober. Ik durf het niet te geloven dat ik er niet slechter op wordt. En al hoest ik nog best veel, andere dingen, die niet zichtbaar zijn kunnen zich ondertussen gewoon stabiliseren, en minder worden zou nog mooier zijn. In mijn geval is stilstand vooruitgang!
Ik moet gewoon doortoeteren, dan komt het allemaal goed!

Het was weer een hele lieve week, ben gewoon weer enorm verwend!
Kan hier wel aan wennen.
Ooh ja, en op het stuk van mij over Samen Beslissen met de arts, wat in allerlei krantjes en bladen rondom Deventer staat, krijg ik enorm veel lieve en leuke reacties op!
Tot volgende week vrijdag!
Veel liefs, xxx
ps, mocht je wat meer willen weten over de Stichting: http://www.stichtingkiektanja.nl