Binnen een dag hadden we er zo 6 bij elkaar!

Er wordt me constant gevraagd of ik nog nagloei van het feestje , 2 weken geleden.

Klopt! Zeker als degenen die er waren vertellen dat ze het zo gezellig hebben gehad.

We hebben mooie cadeaus gekregen en er is heel lief veel gedoneerd voor de Stichting!

Mijn oud collega’s van de KLM kwamen met een enorme kameel van aardewerk aanzetten omdat wij ons DE CAMELTOKKIES noemen; de details waarom deze naam, zal ik jullie besparen.

Toen ze ‘m mij gegeven hadden, wilden zij er eigenlijk ook ieder één. Dus in de Rubriek Lezers helpen Lezers van het AD een oproep geplaatst en binnen een dag hadden we er zo 6 bij elkaar! Nu moeten ze nog opgehaald worden, her en der in den lande. Degene die de advertentie geplaatst had, zei dat het een hele ervaring was om mensen van allerlei pluimage aan de telefoon hebben. Dus binnenkort hebben we allemaal zo’n ding!

 Er is ook gespeecht die middag; heb aandachtig geluisterd op dat moment, maar nu ik de tekst gekregen heb merk ik toch dat ik niet alles mee had gekregen.

Speechen is tegenwoordig niet meer zo normaal, als vroeger; ik ben groot gebracht met: De Speech: wat er ook te doen was, in ons gezin of erbuiten, er was altijd wel iemand die het woord nam.

Ik hoefde dat niet, want ik ben heel traditioneel grootgebracht dat het alleen was weggelegd voor de mannen; ik heb 1 broer, en die werd al vroeg klaargestoomd om in grote gezelschappen het woord te nemen.

Mijn vader was van 1912, oud Cavalerist streng doch rechtvaardig , wat mijn broer de stamhouder ( vroeger heel belangrijk) in het begin natuurlijk extra druk op schouders gaf.

Het was duidelijk een andere tijd dan nu, duidelijk jongens en meisjes dingen. Ik denk niet dat mijn vader ook maar iets zou begrijpen van het gedoe jongens- en meisjes speelgoed wat nu hot is.

Maar zelfs ik moet achter mijn oor krabben van dit geneuzel; waar een klein land groot in is!

Wat het speechen betreft, pak ik de laatste jaren, heel impulsief, dus onvoorbereid ook de microfoon weet dan wel de strekking van het verhaal maar hoe ik het opbouw is voor mij ook een verrassing. Het komt wel altijd recht uit mijn hart, dan hoeft het verhaal niet gelikt te zijn vind ik. Kletsen kan ik wel.

Hier is de speech van vriendin Margot die namens een aantal vrienden de ‘Taartjes Wulf’ toesprak:
Tanja, Dominique en Maryse. 
Hartelijk dank dat jullie ons uitgenodigd hebben voor het feestje van jullie verjaardagen op deze prachtige plek.
Tanja, ik wil je namens …….. en mijzelf een cadeautje aanbieden.
We weten het , je wilt niks, jullie willen niks, maar : het zijn je eigen woorden: “m’n moeder zegt altijd: … nooit met lege handen ergens binnenkomen”.
Aangezien jij op heel bijzondere wijze, via het universum allerlei dingen krijgt aangereikt , zoals strohalmen, buslusjes, kruiwagens, huisraad, vakanties, voedsel, medicijnen, privé vluchten, je hofhouding, je behandelingen, etc.
is ook ons cadeautje op een bijzondere manier tot stand gekomen.
Je hebt mij maanden geleden iets gevraagd, en dan moet je uitkijken, want hoe moeilijk is het om iets graag te willen hebben wat gewoon niet meer bestaat.
“Kijk even of ze het in Frankrijk nog verkopen”, nou echt niet hoor: Wat zegt u? Nooit van gehoord… uit de jaren tachtig? 
Maar…Het: “Kijk even of ze het is Frankrijk nog verkopen” is blijkbaar genoeg om de motor van het universum aan de praat te krijgen.
Is het belangrijk dat je het krijgt? Hoemenie! zou je kunnen zeggen… 
Ja, het is heel belangrijk voor je want er hangt een scala van herinneringen aan vast.
Dat heb je met smaken of geuren. Nog veel meer dan met spullen, want de herinnering aan een geur gaat dieper.
Die voel je in je buik.
Herinneringen aan een andere tijd, een ander licht, een ander land, dat is wel je basis… Dat zit opgeslagen in je bodem en die draag je je leven met je mee.
Het komt uit de tijd waarin je geleerd hebt, gevormd bent, geworden bent: wie je nu bent. 
Om te kunnen vinden wat je graag wilde hebben, hebben we moeten shoppen in de tijd! Maar waar?:  waar staat de tijd nog stil?
Ja echt, in Engeland, daar staat de tijd nog stil. 
Claire, onze vriendin die aan de andere kant van de plas woont en er helaas vandaag niet bij kan zijn,  is per postkoets terug gegaan in de tijd, naar een dorpje waar nooit iets veranderd is, achter de heuvels aan de horizon, waar alles nog is zoals het was. 
Je zal ook zien dat het niet nieuw is, de tand des tijds heeft aan de buitenkant, zijn sluier eroverheen geworpen, maar binnenin, is alles nog precies zo als het was.
Binnenin ons allen, is alles opgeslagen wat ooit zo waardevol, dierbaar en liefdevol is aangereikt. Dat is je bodem, je fundament, je vruchtbare aarde waarop je kunt wortelen, groeien en ontwikkelen.
Vanuit daar, kan je uitdragen en vertellen, andere mensen raad geven, troosten, liefdevol begeleiden, steun geven, afremmen, stimuleren, opbeuren.
Want dat is het enige wat belangrijk is: gewoon een beetje lief zijn voor elkaar, niet zo maar een oordeel hebben, maar voor elkaar zorgen en er voor elkaar zijn, en het zouden jouw woorden kunnen zijn Tanja! 
Vanuit die vruchtbare bodem hebben Maryse en Dominique  Stichting Kiek Tanja ontwikkeld. Doneer daar. Dat zijn de strohalmen en de buslusjes voor diegenen die het nodig hebben.
En nu is het feest! Tanja is 60! Dominique en Maryse zijn volwassen, zelfstandig en wijs!  Proost op jullie en op jullie verjaardagen! en zingen!

Lief toch! Het ging om GEM, Eau de Toilette van Cleef & Arpels. Die al een paar jaar niet meer te krijgen is, en wat al jaren mijn geur was. Toen ik het in ontvangst genomen had, spoot ik het op en wat Margot zei klopte: de zoete herinneringen kwamen weer boven, ook bij anderen die mij al heel lang kennen.

Ik heb er, totaal onvoorbereid, op geantwoord, en ook mijn moraal van het verhaal was: lief zijn voor elkaar is het aller-aller-allerbelangrijkste wat er is!

Al heeft iemand een bankrekening met een getal met 5 of 6 nullen erachter maar je weet tegelijkertijd niet of je vrienden voor jou, of voor je geld komen dan wil ik niet ruilen.

Nog niet misschien!

Wat heb ik deze week gedaan?

Heb afgelopen maandag vergaderd in het ziekenhuis;  ik zit in een Stuurgroep Kwaliteit en Veiligheid; dit is in het leven geroepen om de patiënt van binnenkomst tot het verlaten van het gebouw, op allerlei fronten te voorzien van goede kwaliteit van ‘iets’, en daar wordt mee bedoeld: op het gebied van afspraak bij de arts, de patiënt die in het ziekenhuis ligt op allerlei manieren het zo aangenaam mogelijk te maken enz enz.

Deventer is een verdomd goed ziekenhuis, en ik mag als ervaringsdeskundige mijn licht er over laten schijnen. Interessant om een keer het gebouw binnen te wandelen zonder ook maar enigszins iets te hoeven of te moeten wat met mijn ziekte te maken heeft.

 De volgende dag moest ik er wel weer voor mezelf zijn; de scan moest gemaakt worden.  Mijn arts heeft het plaatje al binnen denk ik. volgende week uitslag. Grrrrrrrrrrr!

Woensdag was ik bij de Modeshow van DEF by Sanne in Deventer, niet te doen zo druk was het! Dikke rijen bij de paskamers en de kassa; Ik dacht eigenlijk dat er niks meer in de rekken zou hangen aan het einde van de avond, maar er is altijd veel meer dan je denkt dus gelukkig was er nog genoeg voor klanten die nietsvermoedend de volgende dagen zijn geweest.

Sanne begon de avond met een speech, die aan het einde een wending kreeg waar niemand op gerekend had: ze vertelde dat ze ging stoppen in Deventer, per 1 januari, maar doorgaat bij haar moeder: DEF Bathmen! Superleuk moeder en dochter samen op de bok! Weliswaar zal ze veel achter de schermen gaan doen, maar al haar klanten mogen haar inschakelen voor gezellig Moonlight Shopping of voor persoonlijk advies. Alles is mogelijk! Maar voorlopig kun je de komende maanden nog gewoon je slag slaan in Dèmter ( =Deventer voor de mensen buiten Salland)

Na de woorden van Sanne, kwam haar medewerkster met mooie woorden voor Sanne!

Ondanks dat deze 2 jonge vrouwen, samen met wat snotterende mensen uit het publiek, het niet droog hielden was het een gezellige avond!

Donderdagavond ben ik alleen naar de sauna geweest: ik had nog een bon die voor eind september gebruikt moest zijn.

Vorige week was ik ook al in de sauna, ook met een bon; als er mensen zijn die zo’n ding hebben liggen en er niks mee doen dan houd ik me aanbevolen!

Ik wil niet altijd alleen naar de sauna, maar als niemand kan, dan ga ik gewoon alleen! Ik heb veel in de Infrarood cabine gezeten omdat dat hartstikke goed voor me is, ivm het afvoeren van afvalstoffen.

Nu heb ik een jaar geleden een cabine aangeboden gekregen, maar ben toen ik aan de chemo moest, afgelopen januari, gestopt met het verder opruimen van de zolder. Het wordt er weer tijd voor, en dan kan ik thuis de afvalstoffen eruit mieteren!

Weer net als vorige week, heb ik mijn pruik in de sauna mijn tas gestopt. Zo heerlijk!

Dit weekend is het kermis in Bathmen; dat is hier 3 dagen een belangrijk feest , zoals carnaval voor de zuiderlingen.

Ik ga er zeker niet ‘vol’ in. Het wordt overigens ook niet echt top weer.

We zien het wel.

Het was een lieve week!

Tot volgende week vrijdag!

Liefs, xxx