‘Zo gun ik eigenlijk iedereen kanker!’

Tja….. waar zal ik beginnen?
Afgelopen weekend heb ik de knoop doorgehakt, en besloten om het Universiteits  ziekenhuis in Leuven te bellen of te mailen om een afspraak te maken;
Ik had wel even tijd nodig om tot deze beslissing te komen.
Toen ik uit de spreekkamer kwam bij mijn eigen arts, een kleine 2 weken geleden, was mijn hoofd ijzig zoals ik dat  noem: dan bevries ik  figuurlijk in de bovenkamer, om nog geen paniek te zaaien, mijn gedachten gaan traag terwijl mijn radartjes ondertussen op volle toeren draaien. Kan niet zo goed uitleggen, hoe zoiets werkt: traag en toch snel werkende radartjes. Ik had inmiddels van 2 vriendinnen namen van artsen gekregen; heb ze opgezocht en een keuze gemaakt wie ik zou mailen.
Het is een vrouwelijke oncologe geworden die ik vooral de hartelijke groeten moest doen van de vriendin van mijn vriendin. Snap je het nog?

Het is altijd fijn als je connecties hebt: het gaat er niet om wie je bent, maar wie je kent!
Ik heb afgelopen zondagmiddag een mailtje gestuurd naar die betreffende arts. Ik dacht hoe val ik op tussen al die mails die zij krijgt, zodat ik snel komen mag?
Heb toen gekozen om in de balk van het onderwerp van de mail niet te zetten: een vraag, of second opinion maar: ik heb uw naam van een hele enthousiaste B de B gekregen. Want mijn vriendin vertelde me bij het doorgeven van de naam dat B de B heel enthousiast over haar was omdat ze elkaar al lang kennen, èn… ze zelf patïent is geweest bij haar, vandaar haar enthousiasme.
Of de naam B de B,  de arts heeft doen rennen, of dat Belgïe sowieso snel is gaan we gauw genoeg achter komen.
Want……maandagmorgen vroeg, kreeg ik een mail van de arts dat ze niet in het ziekenhuis was die dag maar dat ik snel bericht zou krijgen; en ja hoor…..de volgende morgen om half 9 kreeg ik een telefoontje dat ik vrijdag de 11de al komen kon.
Zo dat is tof! Het tijdstip was iets minder: 9 uur. Pffff, 3 uur rijden vanaf hier en dan de file er nog niet bij gerekend. Ik vroeg nog heel brutaal, of er misschien een later tijdstip was dat ik kon komen maar dat kon niet want de arts die mee moest beslissen moest weer vroeg weg.
Ik merk wel dat ik niks durf te vragen en allang blij ben dat ik komen mag.
Heb nog wel gevraagd wat ik mee moet brengen aan dossiers ( geen dosjee zeggen hè, maar echt dossier haha) Zoveel mogelijk. Poeh dat is nog al wat vanaf 2010.
Mijn eigen arts is met vakantie, die weet waarschijnlijk heel goed wat ze hebben moeten maar nu heb ik zelf het pakketje laten samenstellen, in de hoop dat het okee is.
Heb het vanmiddag opgehaald bij de balie van het ziekenhuis; Daar zijn de ‘meisjes’ altijd vriendelijk! Het was heel rustig dus konden we ff kletsen. ’s Morgens is dat wel anders. De allergrootste lieverd, ken haar al heel wat jaartjes, zat aan de balie. Ze zei, ‘ik heb je net gebeld, maar kreeg de voicemail.’ Ooh zei ik, toen parkeerde ik net in de garage en had geen bereik. Ik belde je, omdat ik bang was dat je al naar Leuven vertrokken was en het dossier was vergeten! Dit is toch te lieffff!
Inmiddels waren ze met zn drietjes achter de balie, en gingen allemaal duimen voor me. Kweenie hoor, maar ik vind het heel zoet en geeft me ook veel steun. Iedereen die het weet, leeft zo aandoenlijk met me mee: gelukscadeautjes in de bus en kaarsjes die worden gebrand.
Vind het echt ongelofelijk!

Het is donderdagavond nu, en ik ben met mijn meisjes onderweg naar Leuven om daar te slapen. Zijn het geen schatjes?! Ze gaan gewoon weer mee! Zij moeten er toch ook maar mee dealen; had dit alles niet zo voor ze bedacht, maar ja….. er wordt ons niks gevraagd hoe we het leven hebben willen.

Ondertussen vertel ik nog even tussendoor dat ik afgelopen zondag, einde van de middag, in mijn eentje naar de sauna ben geweest. Ik heb die 30 entreekaarten hè! Het was überzalig! Had de neiging om de volgende dag weer te gaan, ik overdrijf dan meteen weer. Heb me weten te bedwingen, maar heerlijk toch om de hele avond daar te zijn, iets lichts zoals een kopje soep te eten; ach gossie, helemaal alleen aan een tafeltje en dan naar huis en meteen naar bed. Het was echt fijn, en het vooruitzicht is nog fijner, dat ik heel vaak er naar toe kan.

Heb verder deze week niet zo heel veel gedaan, ben wel afgelopen maandag naar de uitleg van de chemo die mijn arts voor me in petto heeft gegaan;  de assistente van mijn oncoloog doet dat.
De bijwerkingen beloven niet veel goeds, maar ja het is in ieder geval een mogelijkheid om de tumorgroei in bedwang te houden.
Ware het niet dat ik as maandag met nieuwe voorstellen van Leuven kom op de afspraak.

Want was is er allemaal gebeurd in nog geen 24 uur: Gistermiddag naar Leuven getuft, daar kwamen we vrij laat aan, omdat mijn kids nog gewoon werken moesten, die dag.
We hadden een ongelofelijk leuke slaapplek: een hotel met studio’s! Groot en gezellig!
Heerlijk geslapen, heb wel af en toe de kids wakker gehoest, maar ja…. ik ben daar niet omdat ik nergens last van heb.
Vanmorgen op tijd opgestaan, en richting ziekenhuis gereden waar we heel vlakbij zaten.
Eenmaal geparkeerd liepen we richting hoofdingang; we schrokken ons een hoedje zo aftands en troosteloos lag dat gebouw erbij. Het is dat we wisten dat binnen mensen zaten die wellicht nog wat voor me in hun snoeptrommeltje hadden, maar als dat niet zo was, had ik misschien wel rechtsomkeert gemaakt. In één woord troosteloos!
En binnen niet anders: het leek wel een dierentuin!
Een zuurpruim van een vrouw bij de inschrijfbalie, dus het begin was al Top!

Eenmaal bij de balie werd mijn Nederlandse dossier ingenomen en kregen we instructie waar we moesten zijn. We hebben daar een eeuw gezeten voor we binnengeroepen werden niet door de arts die ik gemaild had, want daar leek ze in het echt totaal niet op.
Ze was jong en heel vriendelijk, ze stelde zich voor en bleek chirurg te zijn. Ik had tijdens het wachten een pakket A4tjes gekregen die ik moest invullen; hele hoop dingen wist ik niet meer maar achteraf bleek dat geen probleem te zijn.
Er werd me zelfs gevraagd wat mijn hobbies waren, ik moest diep nadenken maar dat lukte niet goed want door mijn gespannenheid kwam ik nergens op behalve op lezen.
Liegbeest was ik: ik wil graag lezen, maar vaak komt het er niet van. Ach ja, dat interesseert ze toch niet.

Ze heeft me lichamelijk gecheckt, dat was allemaal in orde. Op een gegeven moment zei ze midden in ons gesprek dat ik knappe en toffe dochters had, ik kreeg meteen hoog water in mijn ogen; ik zei ik huil niet veel maar als je over mijn dochters begint houd ik het niet droog, zo ongelofelijk lief zijn ze voor me.
Zij kreeg ook tranen in de ogen en zei: ‘hou op, want ik moet subiet ook huilen.’ En het ijs was gebroken! Maar ook de mensen om me zijn zo bijzonder lief voor me, dat dat niet te beschrijven is; ik zei: ‘zo gun ik eigenlijk iedereen kanker!’Ze kijkt me verschrikt aan, maar een split second later begreep ze wat ik bedoelde en zei ze ‘wat mooi dat je het van die kant bekijkt, dat doen niet veel mensen.’
Ondertussen kwam de professor, de chef de clinique binnen zij leek wèl op de foto dus haar had ik gemaild, zij nam ook alle tijd en vertelde dat ik overgedragen werd aan een arts met dezelfde discipline als mijn arts ‘thuis.’ Maar daar moest eerst mee overlegd worden dus of we even weer op de gang wilden wachten en dan zouden we te horen krijgen of zij nog opties voor me hadden. Het wachten duurde lang, ons was gezegd dat het waarschijnlijk een kwartiertje zou gaan duren, maar het was eerder een dik uur.

En daar kwam onze vrolijke jongedame weer, die ons binnenhaalde.
De juiste arts kwam een momentje later en vertelde dat hij nog mogelijkheden zag, voordat er overgegaan wordt op chemo. Ik wist niet wat ik hoorde, ook al hoorde ik goede verhalen van dit ziekenhuis was ik bang dat dat voor mij niet het geval zou zijn.
Maar deze jongeman sprak er heel makkelijk over.
Hij had het over een combinatie van 2 medicijnen. klonk goed! Hij had het nog over bepaalde medicijnen als 2de optie, en studies als 3de optie, waar ik eventueel aan mee zou kunnen doen. Dit had hij samen met een andere oncoloog besloten.
4 artsen die alle tijd voor me namen, en dit alles kost slechts 56 Euro; We waren van 9 tot 1 onder de panne. Heb ik niet betaald hoor, maar dat is het wat het kost. Ongelofelijk!

Nu ga ik met deze opties naar mijn afspraak as maandag, en ben heel benieuwd wat mijn arts zeggen gaat; en dan is de vraag of het vergoed wordt: zorgverzekeraars hebben contracten met farmaceuten en de vraag is of dit eronder valt. We gaan het meemaken, de Belgische arts vertelde dat het 50.000 per jaar kost, oftewel dik 4000 per maand.
Het allerbelangrijkste is dat mijn arts het eens is met de opties van Leuven, dat zou het allermooiste zijn.
Dus afwachten maar!

We zijn in ieder geval heel voldaan naar huis gereden, hopen op een goed vervolg.
Onderweg nog even wat gegeten bij een benzinepomp in België; daar zat gewoon een restaurant bij, waar je heerlijk garnalenkroketjes of mosselen met frietjes kon eten.
Daarna hebben we ons in de file gestort, en uiteindelijk was ik 19.00 uur moe maar voldaan thuis.

Het was een lieve week, maar wel spannend en het wordt begin volgende week nog spannender!
Iedereen die we daar spraken was enorm vriendelijk, maar dat is mijn arts hier  ook, maar je merkt wel dat ze allebei een totaal een ander systeem in het ziekenhuis hebben; in Belgïe is het constant, ter plekke,  overleg met collegae: veel laagdrempeliger.
De meisjes was nog wel één ding opgevallen dat de 2 vrouwelijke artsen hartstikke leuke roze glitter sneakers aan hadden en de man met de opties had ook coole sneakers aan. Ik denk altijd alles te zien, wat totaal niet belangrijk is, maar deze keer is me dat volledig ontgaan! Was zo gespitst op wat ze zeiden.
Nu ga ik maar eens even chillen, heb niet veel hoeven doen vandaag, maar ik merk dat het mij energie heeft gekost.
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx
ps 1: toen we klaar waren wilden we in de eerste instantie lunchen in het restaurant van het ziekenhuis maar daar was het echt een dierentuin, zo druk, dat we heel even bij iemand die alleen aan een grote tafel zat zijn gaan zitten om te besluiten of we zouden blijven of ergens anders heen gaan; het werd dus niet het ziekenhuis.
Ik sta op, en had mijn linkervoet achter de stoelpoot wat ik eigenlijk niet voelde. Ik wist niet hoe ik ‘m achter die poot vandaan moest krijgen, zo gauw, dus ik val half op de grond en half in de armen van een vrouw van de andere tafel. De mensen in de buurt  kijken verschrikt en vragen of het goed met me gaat terwijl ik opkrabbel. Ja joh, denk ik, heb net fijn nieuws gehad dus niks kan me meer bommen, pakte mijn jas en tas en vertrok.
Heb er niks aan overgehouden!
Ps2: het is een rare titel en nogal bot, en ook ik prefereer gewoon gezond te zijn maar wenn schon, denn schon!
ik neem aan dat je goed begrijpt wat ik hiermee bedoel!
Laturrr!

 

 

 

 

 

 

Advertenties