‘Hee bro wat doe je? Voorkruipen hè!’

Het heeft toch wel iets heel gezelligs, binnen zitten met de verwarming aan, op de bank liggen met de laptop op schoot om de blog te schrijven en als je naar buiten kijkt dat het giet van de regen. Toen ik de postbode binnen wilde vragen, was het net gestopt met regenen. Ik dacht nog wel effe snel, voordat ze weer doorliep met haar fiets, kan ik nog iets voor haar betekenen maar ik kwam op niks; een droog Post NL pak had ik niet voor haar.
Dus heb ik het maar gelaten zo.

Deze week was een week van vraagtekens!
Afgelopen weekend, na het bezoek aan Leuven vrijdag, was van opgeruimd staat netjes en uitslapen:
Zaterdag kwam een hele lieve vriendin van mijn overleden zus bij me lunchen, werd ik me toch verwend met cadeaux! Niet normaal!
En ondertussen waren een zoon van een vriendin van mij en mijn dochter binnengekomen om 2 Ecktorp banken te komen ophalen, voor ieder van hen eentje voor  hun huis in Amsterdam.
Deze 2 banken zijn van mij geweest; een vriend, hier in Bathmen,  ging verhuizen en wilde 2 bijna nieuwe Ecktorps niet meenemen dus werd mij gevraagd of ik ze wilde hebben, want ze waren nieuwer dan mijn banken en wat dacht je van schoner! Ik eet, drink dus heb regelmatig geknoeid op die  banken wat er ook niet meer uit te wassen was.
Dus heb ik er ja gezegd; ik moest ze wel voor 1 sept ophalen, dat heb ik gedaan. Maar heb wel,  tot afgelopen weekend met 4 banken in mijn kamer gezeten.
Kan mij toch niks schelen, maar ik moet toegeven dat nu ze weg zijn het weer een stuk comfortabeler bewegen is hier. De eettafel had ik tegen de muur aangeschoven, en aan de lamp een slinger gehangen zodat je je hoofd niet zou stoten tegen de lamp die ineens niet meer recht boven de tafel hing.
’s Avonds zet ik altijd mijn electrische fiets in de kamer; omlopen vind ik teveel gedoe, dus heel gezellig hierbinnen!

Einde van de middag ben ik met één van mijn allerliefste dochters ( zo noemde Alexander de kids altijd) en haar vriend naar de sauna gegaan.
No panic…….het was badkledingdag! Ik krijg niemand van mijn familie mee op de gewone  ‘blote billen dagen.’ Ik moest niet mijn zwempak vergeten, zou ik zo toe in staat zijn.
Ben zo dol op de sauna!
Ik schijn steeds minder ‘filter’ te hebben volgens de kids en gooi zo van me af wat ik vind. Niks voor mij maar tegenwoordig gebeurt het gewoon.
Zo ook deze middag: ik stond in de rij om een kaartje voor een opgieting te bemachtigen, komt er ineens een man van een jaar of 65 langszij; ik zie dat hij voorkruipt, dus ik zeg terwijl hij ons allemaal sneaky passeert: ‘hee bro, wat doe je? Voorkruipen hè!’
Hij kijkt me verschrikt aan met z’n onnozel en een soort van bewusteloos smoelwerk en zegt ‘nee hoor’ en loopt langzaam weer terug naar achteren.
Het was echt een doakert , zo noemen ze hier in het oosten een dom iemand. een heleboel ontging hem gewoon. Ik had er al weer direct een idee bij dat zijn vrouw hem zo vaak gewaarschuwd heeft dat hij dingen moest veranderen in hun huwelijk anders zou ze vertrekken; nou en inmiddels is ze vertrokken en zit hij alleen te koekeloeren en komen zijn kids nauwelijks bij hem langs. Dan maar naar de sauna, daar ontmoet je nog eens iemand.

Om 23.00 uur was ik weer thuis en moest toen nog naar een verjaardag van een dochter van een vriendin van me. Het werd verdorie 02.00 uur toen ik in bed lag. Flink wat wietolie ingenomen en gaan slapen.
De volgende ochtend werd ik wakker gebeld , maar ik had mijn luiken nog niet open dus heb dat even laten gaan, niet bevroedend dat het niet opnemen van dat telefoontje wat teweeg zou brengen;
Toen ik weer werd gebeld was ik al ‘wakkerderder’ en nam toen wel op. Ik schrok want ik zag dat het al 12.30 uur was en ik had blijkbaar niet meer op mijn telefoon gekeken sinds 23.00 uur, het tijdstip dat ik naar dat feestje ging.  Dat is voor mij echt heul lang, dat ik niet gekeken heb. Het was mijn dochter die belde om te zeggen dat een vriendin onderweg naar mij was om te checken; Oeps dan moet ik snel even wat aantrekken. Terwijl ik me aan het aankleden was, hoorde ik onder mijn slaapkamerraam: ‘Tanja, ben je oké?’ ‘Ik ben hasstikke’ oké riep ik terug. Ooh gelukkig , hoorde ik beneden.
Ik zal geen 10 jaar onopgemerkt in een flat liggen.
Jaren geleden was er een reclame dat studenten ongerust bij een vriend binnenvielen omdat hij een paar minuten niet op z’n telefoon had gekeken. Dit was iets soortgelijks.
We hebben genoeglijk koffie in de zon gedronken, en toen maar besloten om het ontbijt van mij  in de stad te nemen, weliswaar om half 3 ’s middags.
Terug naar de auto lopend vond ik dat de restaurants al vroeg behoorlijk vol zaten. Ja maar het is ook al half 6! Ooh ja, dat is waar. Het was een heerlijke halve dag!

En de volgende dag was de afspraak met mijn arts om te zeggen wat ik zou doen: chemo ja of nee.
Dat ik naar Leuven ging, wist hij niet omdat hij die week met vakantie was.
We komen bij hem binnen, en ik begin te vertellen over Leuven en schuif hem het A4tje toe met de opties die ze daar hebben.
Hij begon te lezen, en ik zag het al aan zijn lichaamstaal dat hij het er niet helemaal mee eens was. Shoot! Jammer man! En dat terwijl wij zo vrolijk Leuven hadden verlaten.
Hij begon cirkeltjes te trekken om sommige medicijnen en strepen onder woorden te zetten, en mompelde wat. Duidelijk niet onder de indruk.
Hij vroeg waarom ik zo graag de voorgestelde optie van Leuven wilde. Ik zei, dat ik door dat eerst te slikken een chemokuur weer vooruit kon schuiven.
Nee zei hij, het lijkt me niet verstandig; Je hebt bewezen dat je chemo goed verdraagt en dat het aanslaat. De laatste tijd zijn de antihormoon pillen niet zo succesvol geweest voor je, dus het is de vraag of de Leuvense optie oké is, het zou ook zomaar je lever dermate kunnen beschadigen dat je daarna geen chemo meer kunt hebben. De laatste paar maanden zijn namelijk 2 belangrijke leverwaarden enorm gestegen en daar moet op gelet worden, als die waarden te hoog worden ben ik de Sjaak en kan er niks meer.
De arts was een heel klein beetje geïrriteerd want hij houdt absoluut niet van bemoeienis van buitenaf; heeft me ook behoorlijk duidelijk gemaakt dat ik in de laatste fase van mijn leven zit en dat je dan niet vergeten moet te genieten in plaats van bezig zijn met: wat voor therapie kan ik nu nog doen en waar? Dat heet met de naald in je arm de kist in omdat je alle mogelijkheden aanpakt.
Ik vind dat  heel moeilijk om te weten wanneer het echt mooi is geweest en je niet meer iets probeert waardoor het lichaam aftakelt.
Ik vroeg weer om bedenktijd.  Woensdagmiddag zouden we telefonisch contact hebben en zou ik uitsluitsel hebben voor hem.

We lopen zijn spreekkamer uit, we hadden er een uur gezeten terwijl er een kwartier voor staat. We zijn in het restaurant gaan zitten en gedachtes en meningen met elkaar gedeeld.
Beide doktoren hadden in hun gesprek gezegd het ook niet te weten, het is bij iedere patiënt weer anders. Hoe moeten wij, leken, het wel weten dan?
Het lijkt wel of je in moet zetten op rood of zwart in het Casino.
Ik was ietwat radeloos: Zal ik gewoon gaan voor de chemo bij mijn eigen arts, die mij al 9 jaar kent, die mij tot nu toe prima heeft begeleid. Of moet ik gaan voor Leuven, die doorgaat waar Nederland stopt met behandelen; die optie 1 is een cocktail van medicijnen voor mensen die  voor het eerst horen dat ze borstkanker met uitzaaiingen hebben dat is ook wetenschappelijk onderzocht , maar ze geven het ook aan patiënten zoals ik, die alle medicijnen zo’n beetje al gehad hebben en proberen het gewoon, daar is geen onderzoek naar geweest maar ze hebben er best goede resultaten mee. Mijn arts is van de cijfers; zolang iets niet wetenschappelijk onderzocht is, is hij niet geïnteresseerd

Oké de woensdag is inmiddels aangebroken; we hebben er flink over gepraat , bevriende medici gevraagd, zelfs aan een oncoloog op Curaçao, en allen waren van mening dat ik eerst de chemo moest gaan doen.
De kids hebben gegoogeld, zich ingegraven in onderzoeken enz. Ook zij kwamen, goed beslagen ten ijs, met chemo als uitkomst. Fijn dat we het alle 3 eens waren.

Daar hoorden we de telefoon: den docteur aan de lijn. Toen ik hem vertelde waar ik voor gekozen had was hij vlgns mij blij dat ik voor zijn voorstel had  gekozen.
De kids hadden nog wat vragen, hij merkte dat ze zich goed hadden ingelezen en hij antwoordde heel uitgebreid.
Hij zei zelfs dat mocht de chemo het niet meer doen, de Leuvense cocktail wellicht een optie is en er zijn weer allemaal nieuwe middelen op de markt aan het komen, dat ik misschien wel mee zou kunnen doen aan studies van het AvL.
Dat klonk heel anders dan afgelopen maandag.
Er viel een last van mijn schouders toen de beslissing genomen was, en mijn arts en ik ook weer op dezelfde lijn zaten.
As maandag begin ik: het zijn 5 pillen die alle 5, in één keer, tijdens de maaltijd moeten worden ingenomen. Ik moet die medicijnen ook zelf uit de verpakking halen werd er door de apothekersassistente duidelijk gezegd. Wat een gif hè! Als het maar helpt.
Ik ben wat huiverig voor de reactie van mijn organen; vinden die het nog wel leuk? En dan is er natuurlijk de vraag slaat het aan? Na 2-3 maanden kun je pas echt zeggen of het succesvol is. Wordt weer spannend!

Het is nu vrijdagmidag 17.00 uur, en ik ga zo naar Wilp, een dorpje verderop, om voor 3,99 een verrassingsbox op te halen, via de app Too Good To Go!
Dan wordt er niks verspild. Tussen 5 en 6 kan ik het halen.
En tussen half 9 en 9 ga ik naar La Place om ook daar te scoren.
Ik heb het nooit eerder gedaan maar ik werd er op geattendeerd door mijn dochter.
Ik dacht, da’s lekker maar ook leuk voor mijn blog.

Het was een spannende week, nou ja in ieder geval van maandag tot en met woensdag .
Volgende week vrijdag kan ik je vertellen hoe afschuwelijk, of hoe prima de kuur is.
Tot volgende week!
Liefs, xxx