Ben jij Pan Sexueel?

Week 2 van de chemo; afgelopen maandag had ik weer een afspraak in het ziekenhuis om te kijken of ik de eerste week goed verdragen had.
Moest eerst weer een uur van tevoren bloedprikken.
Ik was veel te laat van huis vertrokken; hoe kan het toch? ik was dik op tijd beneden, had alle tijd van de wereld. Dus lekker rustig aan, een paar keer op de tijd gelet maar ik hoefde nog steeds niet te vertrekken, totdat ik nog een keer keek en de klok mij de tijd aangaf dat ik daar al had moeten zijn. Shoot! Werd het toch weer rennen.
Heb het jullie heus wel eens verteld dat ik behoorlijk erfelijk belast ben met te laat komen: mijn moeder kwam nooit en te nimmer ergens op tijd, en ze was niet zo’n beetje te laat, nee…….heel veel te laat. Ik wist niet beter dan dat dat normaal was.
En dan trouwen met een zeer punctuele man: overste bij de Cavalerie, nou dan weet je het wel; maar het is hem, met heel veel inspanning, totaal niet gelukt om mijn moeder, oa op dat gebied, op te voeden.
Wat heeft die man onder aan de trap gestaan en geroepen: Ennyyyyyy, we moeten gaan, we zijn te laat!! En Enny , zo ongelofelijk fantastisch authentiek als ze was moest dan nog snel douchen enz omdat ze te lang met vriendinnen aan de telefoon had gezeten, nou zeg maar gelegen want ze lag al die tijd nog lekker in bed. Zij ging voor 4 uur  ’s nachts niet slapen, maar stond dan ook niet heel vroeg op; wel toen wij nog op school zaten, dat was best knap met dagelijks zo weinig slaap.
2 buurmeisjes van heel heel vroeger, lezen ook mijn blog en die zullen het heel duidelijk herkennen; moet ineens ook denken hoeveel tijd mijn vader wel niet door heeft gebracht in de auto met draaiende motor in de veronderstelling dat het niet lang meer kon duren voordat de diva de auto in zou springen, want ze leek klaar voor vertrek maar dat was bijna altijd schijn hahahaha, er moest toch nog even dit of dat. Heel herkenbaar!

Maar dat is er in mijn huwelijk wel ‘uitgeslagen’ want ik was ook getrouwd met iemand die zeer punctueel was, en liever te vroeg ergens aankwam dan te laat. Daar snapte ik niks van: ergens te vroeg zijn is toch zonde van je tijd?
Alexander heeft heel hard moeten werken om mij ergens enigszins op tijd te laten komen; heel veel van jullie zullen daar niks van begrijpen denk ik, omdat op tijd komen je, heel normaal, geleerd is in je jeugd.
Maar gelukkig kan ik het nu over het algemeen goed!

Terug naar het ziekenhuis: normaal parkeer ik mijn auto aan de overkant van het ziekenhuis, op de parkeerplaats van de plaatselijke voetbalvereniging, maar nu moest ik  even ‘spoeien’ zoals wij in Brabant zeggen dus de auto in de parkeergarage geparkeerd; als je daar minder dan een half uur staat is het gratis. Ik ben voor gratis; ik vind dat zo zonde van het geld als het ook anders kan.
Over die paar centen kan ik me druk maken, maar als ik iets zie wat duur is maar waar ik heel gelukkig van word, kan ik dat zomaar aanschaffen.
Ik ben keihard penny wise and pound foolish! Niemand die dat er nog uitgeramd krijgt.

Bij het lab, ben ik altijd, zo goed als, direct aan de beurt omdat ik een Cito bonnetje moet trekken wat betekent dat de uitslag binnen een uur bij de arts moet zijn.
Als ik dit keer had moeten wachten totdat die andere 29 man waren geweest, was het een ellende geworden; want het lab heeft ongeveer drie kwartier tot een uur nodig om alle uitslagen te hebben.
Toen ik aan de beurt was, had ik nog een half uur voor mijn afspraak, en mijn arts loopt nooit echt uit.
De vrouwelijke picador vroeg me een vuist te maken, ze prikte en ze deed zo zelfverzekerd dat het leek dat ze meteen goed zat, dus ‘ontvuistte’ ik. Toen zag ik dat ze toch niet goed zat want ze ging zitten tuinslangen: met de naald van links en naar rechts op zoek naar de gevluchte ader.
Ze zag ineens dat ik geen vuist meer had, en zei: ‘wilt u pas uw vuist loslaten als ik het zeg, nu moet ik een andere plek gaan opzoeken.’ oepss dat was een standje.
Ik ben inmiddels zo’n ervaringsdeskundige, dat ze mij niet meer hoeven te zeggen wanneer ik ‘m los mag laten. Deze tante zat gewoon in de eerste instantie al niet goed.
Het wordt nog wel een dingetje, wanneer ik elke week geprikt moet worden: zoveel geschikte plekken zijn er niet omdat de andere arm een okselkliertoilet heeft gehad, zo heet het weghalen van besmette klieren wat bij de eerste operatie in 2010 is gebeurd.
Ik heb, de laatste tijd, 2 keer in die arm laten prikken, maar heb er maanden last van gehad, dus uitgesloten.
Voor nu is het tenminste weer gelukt, maandag zien we wel weer.

Daarna ben ik mijn auto gaan wegzetten, en rustig het ziekenhuis weer ingegaan.
Aan de balie van mijn poli had ik al gevraagd of het spreekuur van mijn arts was uitgelopen, zo niet dan moest degene die na mij zou komen maar eerst gaan, want we kunnen moeilijk praten als er geen uitslag is.
Het liep niet uit, jammer in dit geval.
Maarrrr…….toch wel: hij kwam ons 25 minuten later ophalen dan gepland. Dus was het gelukkig alsnog goedgekomen. Eén waarde was alleen nog niet binnen toen ik wegging bij de arts.

De waarden waren goed genoeg om door te gaan, ik moest wel weer op de weegschaal, zoals elke week, en ik was er al bang voor: weer afgevallen!
Als ik nu lees dat ik heb geschreven: ik was er al bang voor, is dat zo gek….jaren geleden zou ik een tegenovergestelde reactie hebben gehad, toen deed ik er een moord voor om ‘zomaar’ af te vallen.
Nu is het 1 tot 2 kg per week en dat is niet goed. Zo ook maandag, wat de arts de wenkbrauwen deed fronsen en mij nu een diëtiste op mijn dak gaat sturen.
Bah bah, moet ik precies vertellen wat ik eet op een dag; ze komt vlgnde week woensdag dus zal voor die tijd netjes gaan opschrijven wat er zoal naar binnen is gegaan.
Ik zeg wel : ze komt vlgnde week, maar misschien is het wel een hij! Tegenwoordig kan je daar niet meer van uitgaan: misschien was het ooit een zij maar nu een hij of andersom. Het is allemaal goed, als hij/zij maar niet aan komt zetten met die vieze vieze vieze betondrankjes: eiwitrijk bommen met een smaakje; zó sjemisch.
Ik ben net een beetje gewend aan wat er allemaal voor soorten mensen rondlopen op deze aard, hoorde ik gisteren iemand op televisie zeggen dat ze PANSEXUEEL is; nou schiet mij maar lek! Nou dèh weer! Wat is dat? Hahahaha
Als je het wil weten wat dat is, ga je maar googelen hoor.
Maar even zonder dollen: ik woog dik 1-2 jaar geleden 83 kg, nu nog geen 63. Wel fijn, maar onder 60 moet ik niet komen. Voor mijn gevoel heb ik deze week alweer meer gegeten dan de weken hiervoor; durf niet op de weegschaal te gaan staan want het kan maar zo zijn, dat ik toch niet ben aangekomen, en dat zou geen goed teken zijn.
we hebben weer hartelijk afscheid genomen.
Ik dacht ik vraag wel aan de balie terwijl ik een afspraak maak of die ene waarde inmiddels al binnen was gekomen;
ik begon met: ‘WE zitten nog,’ en toen ik mezelf dat hoorde zeggen moest ik denken aan de uitdrukking: WE zijn zwanger, dus ik zei dat ook: ‘ lijkt wel op we zijn zwanger, maar de assistente kreeg alleen de laatste 3 woorden mee en zei ‘ooh wat leuk, gefeliciteerd!’ Ik neem aan dat ze er niet van uit ging dat ik zwanger was, maar wie wel? Helemaal niemand.
Dit gaat helemaal mis, dacht ik. Ik moest haar uitleggen dat dat niet zo was, waar ze een beetje beduusd van werd. Ze was zo schattig blij voor ONS.
Was ook stom van mij om dat zo te brengen. Ik wilde alleen maar zeggen We zitten nog te wachten op 1 uitslag van het bloed.
Het was weer een chaos aan de balie. Tanja in the house.

We zijn direct door naar de apotheek gegaan waar we lang moesten wachten, maar deze keer heb ik dus de antimisselijkheidspil wel genomen. en dat scheelde veel; ben wel de eerste 2 dagen een beetje misselijk geweest maar niet zo erg als vorige week.
Doordat het zolang duurde voordat de apotheek ze voor me had, moest ik ze qua tijdstip direct nemen. Dat heb ik gedaan, op een bankje voor de ingang van het ziekenhuis ben ik gaan zitten en heb geprobeerd vakkundig de 5 pillen één voor één uit hun, gvd , idioot verpakte doosje te krijgen; de eerste ging al fout want toen ik ‘m dacht te hebben vloog die mijn hand uit, maar waarheen? Ze zijn echt heel klein. Ik durfde me niet te bewegen, want misschien zat die ergens op of in mijn trui. Dat bleek niet het geval, dan moet het in mijn overvolle tas zitten. Alles daar uitgepakt en ja hoor, daar lag die kleine rakker. Was weer een echte Tanja actie. Had er toen een foto van moeten maken, nu heb ik dat alsnog thuis gedaan, heb geprobeerd het na te bootsen maar raakt kant nog wal. Heb geen andere foto, dus je moet het er mee doen op Facebook.
Heb ook zakjes Movicolon meegekregen tegen de obstipatie maar daar heb ik er slechts eentje van genomen laatst; ik wil die troep eigenlijk niet, bah! Ik red me wel.
Hoe minder zooi in mijn lijf hoe beter! Maar hopen dat de waarden as maandag weer okee zijn.

Het was een minder misselijke week.
Tot volgende week vrijdag!
liefs, xxx