‘Nee geen ambulance, ik kom wel op eigen gelegenheid.’

Er is weer veel gebeurd, afgelopen week;  
Afgelopen zaterdag, was de intocht van sinterklaas en wij kijken ieder jaar.
Dit jaar was het bij mij. Een fijne traditie, alhoewel we het verhaal, lees rode draad, niet meer zo spannend vinden als vroeger. Het grappige is dat wij het niet aan onze leeftijd vinden liggen.
Bij het opstaan bedacht ik me wat ik moest doen, voordat mijn familie zou komen; oa een grote zak verse spinazie blenderen voor smoothies, anders zou die verpieteren in de ijskast en daarna naar de supermarkt voor pepernoten enz.
Wat me opviel was, dat ik nog steeds niet opgeknapt was; ik had afgelopen maandag de 5 pilletjes ( bommetjes) genomen, en naarmate de week verstrijkt knap je weer wat op zodat je de maandag, mits de bloedwaarden goed zijn, door mag met de volgende kuur., als het goed is. Maar het tegendeel was waar.

Op naar de supermarkt! Terwijl ik mijn fiets pakte, voelde ik dat mijn linkerarm zwaar en  pijnlijk was. Ik heb dat slechts geconstateerd en ben op de fiets geklauterd, wat tegenwoordig niet meer zo eenvoudig is omdat de neuropathie in mijn linkervoet omhoog is ‘gekropen’ naar mijn hele been inmiddels. Ik ben hartstikke wiebelig, totaal uit balans. Waarschijnlijk moet ik binnenkort een MRI laten maken om te kijken of het misschien vanuit mijn rug komt, omdat ik daar al een tijdje pijn heb; het zou kunnen zijn dat er ergens tumoren tegen aan drukken. Pfff , ik word er niet beter op.
Halverwege de intocht voelde ik pijn op mijn borst, en had ik nog steeds die pijnlijke arm. Vond dat geen prettige combinatie, schrok er stiekem van want ik dacht wat nu weer?
Ik dacht als ik nu 2 aspirines slik dan gaat het misschien wel over, maar na een half uur was dat nog niet het geval; ondertussen was de intocht afgelopen en waren we op internet aan het zoeken naar een andere auto voor mij.
Een automaat, want safe is het niet echt meer om de koppeling te vinden zonder te kijken omdat ik niet voel waar mijn voet staat.
Dus als ik plotseling moet remmen kan het nog wel eens dramatische gevolgen hebben.
We hadden een puik karretje gevonden in Deventer, waar we naar toe zouden gaan. Maar ik vond dat ik moest zeggen dat ik niet helemaal gerust was.
Toen ik het zei, hadden we binnen 30 seconden iemand van de huisartsenpost aan de telefoon, die na wat mondelinge checks vertelde dat een ambulance onderweg was.
Ik schrok me suf, en zei: ‘nee, niet nodig we komen wel op eigen gelegenheid.’ Met uw geschiedenis kan dat niet zei ze. Oepsss!
‘Dan alsjeblieft geen sirene aan!’ Mevrouw nam afscheid en een kwartiertje later hoorden we in de verte tatu tatu. Stopten voor de deur, en kwamen 2 grote mannen met allerlei koffers binnen. Voordat ik het wist, zaten er ik weet niet hoeveel plakkers op mijn lijf en rolde er even later een resultaat uit. Nog wat dingen werden gecheckt.
Het ging als een geoliede machine. Het bleek dat het hartfilmpje oke was, maar na telefonisch overleg met de huisarts op de spoedpost wilde de arts me toch zien; gelukkig hoefde ik niet met de ambulance mee.

Eenmaal bij de huisarts binnen, werden er weer allerlei vragen gesteld en werd ik onderzocht; we konden meekijken op z’n computerscherm en zagen dat hij bij het Ministerie van Volksgezondheid, het chemomiddel wat ik slik, opzocht wat betreft bijwerkingen.
Ja, snap ik, hij is geen oncoloog.
Hij heeft het zekere voor het onzekere genomen door de cardioloog te bellen of ze me kwamen halen voor verder onderzoek.
Klop klop op de deur, daar stond een vriendelijke jongedame met een rolstoel.
Ik zei: ‘nee, ik hoef niet in die rolstoel.’ ‘Nou echt wel, werd me verteld want zolang we niet weten wat er met u aan de hand is……’
Okee dan maar. Ik werd naar een kamer gebracht met een bed. ‘Moet ik in bed?’
‘Ja zei de verpleegkundige, heeft de huisarts gezegd dat het lang kan duren?’
Nee, zei ik. Ja er moest van alles uitgesloten worden dus voordat de uitslagen er waren, zouden we wel een paar uur verder zijn. Okee dan maar.
En daar gingen we: ik werd weer aangesloten aan de monitor, er werd een infuus aangelegd voor als er wat zou gebeuren, dat dat niet in volle paniek aangeprikt hoefde te worden en pas een uur later werd er bloed geprikt.
De assistent cardioloog kwam ook langs, met vragen en onderzoekjes; zij constateerde een ruisje op het hart. Het zou iets te maken kunnen hebben met één van de twee kleppen, daar moest de komende tijd, wel naar gekeken worden maar had voor nu geen prioriteit.
Daar zaten de taartjes Wulf weer; in onzekerheid; nu op een afdeling die we totaal niet kenden. Heb ook geen hart- en vaatziekten in de familie, hoewel op het moment dat ze het me vroegen ging ik gewoon twijfelen terwijl het absoluut niet het geval is.

Dit speelde zich allemaal vanaf 15.00 uur ’s middags af.
Had inmiddels wel zin om iets te eten, vroeg dat maar even of het mocht en het antwoord was nee, liever niet mochten er nog scans oid gemaakt moeten worden. Wie weet nog een operatie. Pffff
Okee, dan niet.
Om 19.00 kwam er antwoord van de assistent cardioloog, in het bloed was niks gevonden gelukkig. Wel had ik een laag HB. Ze had overleg gehad met de cardioloog of ik moest blijven voor de nacht maar dat was gelukkig niet het geval.
‘Let’s get the hell out of here’ zei ik.

De kinderen vroegen of er iemand moest blijven slapen. Ik vond dat niet nodig omdat ik lang genoeg gecheckt was. Toch hebben we, Facetime aangezet voor de nacht; de ene nacht hield de ene dochter me in de gaten, en de andere nacht de andere.
Schattig toch? We deden het voor onze eigen gemoedsrust.

De volgende dag heel rustig aangedaan; ik kreeg die dag ineens veel bezoek van vrienden die geschrokken waren en me wilden zien. Wel heel opvallend dat ze allemaal lekkere dingen bij zich hadden omdat ik ‘groeien’ moest.
Dat is compleet nieuw in mijn leven.
Eén vriendin was net met vakantie naar het buitenland gegaan, en kreeg mee wat er allemaal gebeurd was; zij trommelde weer 2 gezamenlijke vriendinnen op, die nog van niks wisten of ze de komende tijd, tijdens haar afwezigheid, de kop om de deur wilden steken om te kijken hoe het met me ging want ze was toch wel erg geschrokken; Binnen no time kwamen ze met soep en vruchten. Schattig toch?
Deze hele week is er voor me gekookt!

En toen was het weer maandag: de dag om naar mijn oncoloog te gaan om te horen of ik door kon gaan met de kuur; uur van tevoren CITO geprikt; ik ging er eigenlijk van uit dat ik, in ieder geval, één week, misschien wel twee, stoppen moest om het HB weer wat omhoog geschroefd te krijgen. Maar zowaar was het HB alweer wat gestegen in anderhalve dag.
Hij wilde mijn arm zien, wij vroegen ons zaterdagavond eigenlijk af of de 2 ongemakken: pijn op de borst en een pijnlijke arm niet los van elkaar konden staan.
Die zaterdagmiddag in het ziekenhuis, is niemand op het idee gekomen om die arm te inspecteren; de arm waar een aantal besmette lymfeklieren destijds zijn verwijderd tijdens de operatie van 2010.
Hij zag dat die aanzienlijk dikker was dus heeft direct hoofd Radiologie gebeld of ik tussendoor mocht. Het zou wellicht een trombose arm kunnen zijn. Als dat zo was, moest ik weer naar de Spoedpost. Nee hè!
Als dat niet het geval zou zijn, kunnen het besmette lymfen zijn. Maar daar is nu niks aan te doen, dat zou door chemo moeten ‘oplossen.’
Het was geen trombose. Dus een vraagteken.

Ik stond maandagochtend bij de arts, zoals iedere maandag, op de weegschaal en ik was weer afgevallen; slechts 2 ons….maar toch, de arts vond dat het stoppen moest.
Ik vertelde dat de antimisselijkheidspillen echt niet hielpen. Hij heeft me andere gegeven, die ik kende ik nog van de chemokuren in 2010 en 2013.

En daar ben ik me toch goed op gegaan! Heb me niet of nauwelijks rot gevoeld, had eetlust en was energiek! Doe me die maar voor de hele week! Maar dat is niet de bedoeling; slechts voor maandag en dinsdag medicatie gekregen.
Vanaf woensdag wel iets ingestort. Maar het gaat okee. Ik ga er van uit dat ik  aangekomen ben, maandag.

Ik ga morgen maar eens een digitale weegschaal kopen, want ik heb een ouderwetse, nog uit mijn ouderlijk huis, en moet ik altijd schatten. nu met mijn wankel been, is het moeilijk rustig te klimmen op dat ding; het is vaker dat ik er op kletter door mijn ongemak. Dan geeft dat ding ineens hele rare dingen aan.
Al met al wordt het de komende weken weer spannend: slaat de kuur aan? wat veroorzaakt de dikke arm? Wat is de pijn in mijn rug? En is mijn been een gevolg van de rug?
Hoop dat het meevalt allemaal.

Het was weer spannend afgelopen week, en dat zal het ook nog wel even blijven.
Inmiddels is de automaat aangeschaft, en ben ik er zo blij mee want het rijdt me toch relaxt! In ieder geval één probleem opgelost! Nu de rest nog………
Tot volgende week!
liefs, xxx