Maarrrr…….nu staat de cabine!

Hoppaaaa, 2019 weggepoetst!
Ik zie altijd een beetje op tegen 31 december 00.00 uur maar het viel reuze mee; ik weet eigenlijk al jaren dat mijn zorgen voor de feestdagen, elke keer ongegrond zijn. Ik zie er tegenop, omdat mijn familie, de laatste jaren, behoorlijk is uitgedund wat enorm verdrietig is en daarom voor mij deze dagen niet echt meer hoeven maar elk jaar is het gewoon toch gezellig, zelfs dit jaar!
Het was zelfs met Oud en Nieuw niet dramatisch gelukkig.
We hebben tegen elkaar gezegd: ‘of het nou 31 december is of 1 januari , maakt allemaal niks uit, om 00.00 uur is het niet ineens dramatisch.
Dus geen tranendal op dat tijdstip. Zo gezegd en gedaan!
Inderdaad ging het prima;
Als ik er bij stil ga staan word ik heel verdrietig, ook al kan ik mij er nog niks bij voorstellen dus heb mijn gedachten, op dat moment maar effe niet in de toekomst ‘gegooid.’
Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik me er nog helemaal niets bij voor kan stellen dat van het ene in het andere moment, ik wellicht niet meer praten kan, of een epileptische aanval krijg, verlamd raak of ineens blind word; dit behoort allemaal tot de mogelijkheden die zich ineens kunnen voordoen.
Zo’n raar idee; misschien heb ik dit in mijn vorige blog ook al benoemd, weet ik niet meer; mijn geheugen gaat er zeer zeker niet op vooruit.

Wat was het fijn, om even niet naar het ziekenhuis te hoeven afgelopen week.
Maar volgende week moet ik weer aan de bak:
Eerst moet ik woensdag naar de oncoloog om te kijken of de bloedwaarden nog steeds goed genoeg zijn, zodat ik door kan met deze kuur van pillen en injecties.
En dan de dag erna naar de radioloog om te zeggen of  het ja of nee bestralen wordt;
Ik heb nog wel wat vragen voordat ik ja zeg. Want……wat is de winst? Is er kans op extra beschadigingen?
Vind het heel moeilijk om er nee tegen te zeggen omdat ik vind dat ik alle mogelijkheden aan moet pakken, maar ik weet ook dat het altijd schade maakt, en dat als ik niks doe de tumoren gaan groeien waardoor het ook fout gaat. Van alles niks dus, zeggen we in Brabant.
Mocht ik as donderdag ja zeggen tegen bestralen, ga ik direct door naar de maskerkamer, zoals ik het maar even noem, om er eentje aangemeten te krijgen en daarna een CTscan.
Bah bah, ik vind het doodeng, zou het liefst nee ertegen zeggen maar vind dat ik alles uit de kast moet laten halen om tijd te rekken.
Vind het echt spannend allemaal weer.

Leuker nieuws is, dat ik precies een jaar geleden op FB postte of er iemand een infrarood cabine in ‘de weg’ had staan, en zowaar reageerde Yvonne Spangenberg dat ze er eentje hadden en die mocht ik zolang ik wilde in bruikleen hebben. Met de mededeling dat haar man, Rowald, wel wilde helpen met het plaatsen ervan.
Hoe lief is dat?!!
Maarrrr…… dan moest ik eerst de zolder op gaan ruimen omdat die nogal vol stond.
Dit was dus december 2018; ik was begonnen met het leegmaken van de zolder, ware het niet dat ik in januari van het afgelopen jaar, aan de chemo moest dus is het er alsmaar niet van gekomen.
Maarrrr……..nu staat de cabine! Het aanbod van Rowald dat hij vorig jaar wel helpen wilde, gold nog steeds. Tof! Mijn 2 ‘schoonzonen’ hebben ook geholpen, dus ik ben weer een bofbilletje!
Weliswaar staat de cabine niet op zolder, maar in de bijkeuken; op zolder is het niet geïsoleerd dus in de winter koud, en in de zomer is het er veel te warm. Niet super ideaal dus.
We hebben besloten om de cabine in de bijkeuken te zetten; ook daar is het niet geïsoleerd maar ik ben blij dattie er staat.
Heb er al gretig gebruik van gemaakt. Het is voor oa kankerpatiënten heel goed voor het verbeteren van het immuunsysteem, je raakt afvalstoffen kwijt, zoals zware metalen enz wat de geneesmiddelen betreft, het verhoogt de witte bloedlichaampjes, wat belangrijk voor me is.
En…… het verkleint soms ook tumoren. Nou kom maar op dan!

Terwijl ik aan het bloggen ben, gaat mijn mobiel een paar keer achter elkaar; 
Het blijkt dat er 2 artiesten uit de nok van Carré zijn gevallen tijdens het kerstcircus.
Gelukkig schijnt het koppel aanspreekbaar te zijn, maar ze moesten wel naar het ziekenhuis.
Toen het gebeurde, was er veel gehuil van kinderen te horen. Er zijn snel schermen  rondom de artiesten gezet , en het publiek werd verzocht naar buiten te gaan.
Ik kreeg die berichtjes van mensen die weten dat ik morgen met mijn gezin samen met een vriendin en haar kinderen naar de show ga. Dat doen we al jaren! Wij zijn dol op tradities! Daarna met z’n allen eten en met een big smile weer naar huis.

Deze week ook nog naar de sauna geweest met 3 vriendinnen; op de bonnen van een oud collega van de Rabobank. Weet je nog, dat ik een heel pak vouchers kreeg?
Hoe lieff is dat?
Zo fijn om het volledige entreebedrag niet te hoeven betalen.
37 Euro ongeveer?! Poehhh, duur!
Dit is zo fijn! Helaas mag ik niet meer autorijden, want ik was inmiddels al een paar keer alleen geweest maar dat kan nu niet meer.
Terwijl ik gisteren in de sauna zat te mijmeren, kwam er iets in me op:

Hoe ik dat aan ga pakken weet ik nog niet, en of het zo’n verdomd goed plan is, weet ik ook niet maar het lijkt me leuk!
Hier komt mijn hersenspinsel:
Veel mensen vragen nog steeds wat ze voor me kunnen doen, de vorige keer heb ik het over doneren aan de Kiek Tanja Stichting  gehad, maar nu dacht ik: Als mensen voor hun partner en/of kinderen koken, lijkt het me super om ze hier te laten komen met z’n allen of met hoeveel je ook bent in huis, en dan voor eentje extra te koken, diegene ben ik dan. Hierheen komen,  zodat we samen kunnen eten. Wat mij leuk lijkt, is dat ik absoluut niet weet wie er komt en met hoeveel?
Totaal uit mijn comfortzone en nog spannend ook!
Ben er nog niet helemaal uit of dat nou zo’n goed idee is en of ik het 7 dagen in de week of slechts 1x in de week zal doen. Misschien doe ik het wel helemaal niet, maar was de gedachte erover hartstikke leuk!
Ik zie het al voor me: de bel gaat, en dat je absoluut niet weet wie er voor je deur staat.
En mocht het doorgaan, je hoeft niet bang te zijn om me de hele avond te moeten vermaken; nee hoor, eten, koffie/ thee en dan scheiden onze wegen.
Weet nu even niet of ik het moet doen of niet, net zoals ja zeggen tegen bestralen alleen zijn het wel 2 totaal verschillende dingen.
Kan maar zo dat ik tegen allebei ja ga zeggen!

Ik heb, terwijl ik schrijf, de lichtjes van de kerstboom aan en de kaarsen branden. Zo gezellig! Ik ga die boom missen volgende week.
Normaal zet ik de boom op, op kerstavond, dat is een familietraditie. Maar ik kan me er niet meer tegen verzetten om de boom toch wat eerder op te tuigen.
Volgens velen ben je knotsgek als je het dan pas doet, velen hebben ‘m nl. op 6 december al  opgezet maar ik heb ook gehoord dat de meeste bomen daarvan al buiten liggen, omdat ze alle naalden al kwijt zijn. Hier hangt hij er nog fris bij!
Als ik  terugdenk aan vroeger dat er echte kaarsjes bij ons in de boom zaten, hartstikke gevaarlijk met allemaal spelende kinderen in de buurt. Wel stond er standaard een emmer, vlgns mij met zand, naast de gevaarlijke boom. Ergens in de opslag heb ik denk ik die houdertjes wel waar de kaarsjes in horen; wie weet krijgen mijn kinderen het later op hun heupen als ze in de opslag gaan kijken en doen ze de lichtslinger eruit en echt kaarslicht erin. En dan ben je zomaar terug in de tijd: de jaren 50-60.

Het was een rustige week! En maar weer hopen dat het rustig blijft!
Ik heb lekker de infrarood cabine aangezet, ga daar zo in, dan lekker douchen en naar bed. Morgen naar Amsterdam, kijken of ik het goed volhoud.
Volgende week gaat iedereen alweer aan het werk. Wat is het toch weer snel voorbij gegaan deze 2 weken!
Maarrrr….. de kortste dag hebben we gelukkig weer gehad, en heel langzaam gaan we lekker naar de lente toe.
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx
ps: ik speel de filmtip die ik gekregen heb, even door: The two Popes op Netflix!

 

Advertenties