Pffffff, voor de vierde keer!

En weer een weekie voorbij!
Wil ook zeggen dat er inmiddels 9x bestraling in zit van de 12. Volgende week woensdag de laatste!!! Jeuhhh!!!
Merk wel dat ik vermoeider word en loop met de dag wel iets moeilijker met dat linkerbeen; Het gaat wel, maar ik moet goed kijken waar ik mijn voet neerzet, anders val ik over mijn andere voet.
Ik heb door die antimisselijkheidsmedicijnen enorm veel behoefte aan zoetigheid, en kan de hele dag door eten. Niet zo goed, maar als ik niet eet ben ik misselijk dus ik moet wel, en het gekke is dat ik van die zoetigheid niet misselijk word.
Een paar dagen geleden was ik, ter controle, bij de radiotherapeut en die waarschuwde me voor het ontwikkelen van Diabetes, moest eigenlijk de suikers laten staan zei hij.
Wij vonden het heel wat, dat deze arts het over suikerbeperking had. Dat heb ik tot nu toe nog niet meegemaakt.
Helaas dokter, ik luister even niet, want het is nog maar voor heel even dat ik die zoetopwekker slik, denk ik.

Afgelopen weekend weer gasten aan tafel gehad; Echt heel gezellig! Alles wordt voor me gedaan, voelt een beetje gênant maar tegelijkertijd heel prettig!
Morgen, komt er weer een gezelschap; geen idee wie, geen idee hoeveel!  Verheug me erop! Wil je ook gezellig komen, laat het de kinderen weten en ik krijg te horen wanneer ik klaar moet zitten.

Ik merk wel dat ik deze weken van bestraling niks doe; ik word gehaald, we gaan erheen, meestal ergens tussen 11 en 12, al een paar keer gebeurd dat vriendinnen me meenemen daarna om te gaan lunchen, als ik me goed genoeg voel. Als ik die pil maar neem dan wil het wel.
Als ik daarna thuiskom, ben ik wel moe en plof ik op de bank en is mijn dag alweer, voor mijn gevoel, voorbij.
Gisteren lag ik op de tafel, toen ik merkte dat de bestraling anders ging dan de voorgaande keren; er kwam iemand naar me toe om te zeggen dat er een storing was aan het apparaat, en dat ik naar een andere kamer moest om het af te maken. Geen probleem.
Vanmiddag moet ik pas om 17.00 uur omdat de storing nog steeds gaande is, dus werd ik aan het einde van de middag gezet.

Ondertussen zijn we bezig met kijken wat voor aanpassingen er gedaan kunnen worden in mijn badkamer; het bad moet er sowieso uit omdat dat in-en-uitstappen op den duur gevaarlijk wordt. Vanmorgen zijn er heren komen kijken; hopelijk gaat de verbouwing snel want eigenlijk kan ik niet zonder douche; als ik ’s avonds mijn infraroodcabine in ben geweest, is het toch wel heel heerlijk om te douchen en daarna, relaxed, het bed in te kruipen. En dan heb ik het nog niet over douchen ’s morgens, moet er niet aan denken die niet te kunnen nemen maar ja, als het voor een goed doel is……..
Ik ben uitgenodigd op Bonaire hahahahaha!
Ik ga er ff tussenuit jongens, op naar Bonaire, en als ik terugkom is de badkamer klaar!

Ik merk wel dat ik echt in de molen zit als iemand die wellicht invalide gaat raken en dat is een heel raar idee. Het enige waar ik op dit moment last van heb is mijn been maar wat het Universum nog voor lichamelijke oneffenheden voor me in petto heeft?
Maar ja, dat weet niemand!
Merk ook, dat het niet makkelijk is om de weg te vinden om dingen aan te vragen: gelukkig zijn mijn kinderen handig, maar als je wat ouder bent en je hebt geen handige Harry’s om je heen dan weet je niet waar je beginnen moet, om te weten waar je de hulp kunt vinden.
Het is allemaal heel fijn dat hulp voor me aangevraagd kan worden, maar ik moet toch wel heel erg mijn best doen om me geen patiënt te voelen, alhoewel ik dat natuurlijk hartstikke ben, maar ik verdom het tot nu toe te zijn. Hoop dat nog wel een tijdje te blijven.

Ik werd vanmiddag teruggebracht naar mijn kleedhokje toen ik klaar was met de bestraling; het meisje wat met mij meeliep bleef nog even staan om wat tegen me te zeggen maar ik dacht: ga nou maar, want ik moet hoognodig een scheet laten. Kan ik mooi ff hier doen. Ik kon het niet helemaal inhouden dus bij de laatste 10 seconden dat ze er nog was, liet ik al wat ‘los’. En ik maar denken: Gaaaaa! je bent lief en aardig, maar ik heb ff een klusje te klaren. Eindelijk ging ze weg en heeft ze er vlgns mij niks van gemerkt. Of ze was heel beleefd. Wat kun je je opgelaten voelen, als je het niet binnen kunt houden; ook daar merk ik dat mijn lichaam steeds meert de bejaardenhuisleeftijd krijgt. Ik moest vroeger altijd lachen als een omaatje scheetjes liet, nooit bedacht dat mij dat nu al overkomt. Nu word ik gestraft voor dat uitlachen.

Ik was met een vriendin vanmiddag, wederom eerst gezellig geluncht van tevoren.
Daarna door naar het ziekenhuis.
We zaten nietsvermoedend te wachten, komt er een mevrouw die ik al een hele week tegenkom, stopt bij ons en begint, uit het blauwe, te praten tegen ons: een vrouw van dik in de 70, die ook wel voor een meneer door kon gaan. Ze had een chemomutsje op en vertelde dat ze al heel lang bezig was met de kanker: al vanaf 2018 was ze bezig met chemo in de darmen, nieren en buikvlies. En als dit niet zou helpen was het einde verhaal. Als je nou denkt dat ze ze misschien niet alle 4 in het kratje had, maar dat was het niet. Waarschijnlijk wilde ze even lekker sparren met een lotgenoot. Nou, ik heb haar laten praten en niets over mezelf verteld, vroeg ze ook helemaal niet naar. Alleen geïnteresseerd in haar eigen verhaal. Ook goed!

Ben deze week bij mijn kapper geweest; afgelopen weekend heb ik een hele doos met bestelde pruiken gekregen, zodat ik thuis op mijn gemakje kon kijken wat ik mooi vond;
Ik was er nog zo niet aan toe: voor de 4de keer gaat mijn haar eraf! Pfffff.
Ik zette ze op, maar was er zo niet blij mee dat ik ze maar gauw de doos weer in heb gestopt, ik dacht: dat doen we bij de kapper wel.
Ik werd er niet blij van, lag niet aan die haarwerken, zoals dat netjes heet, maar ik was er ff niet aan toe.
Heel gek overigens, dat toen ik bij de kapper zat en iedere keer een pruik afzette, dacht ik wel bij mezelf: ooh, ik was tot nu toe heel blij met mijn inmiddels gekweekte haar, maar ik zag eigenlijk ook wel dat de pruik mooier was. Dus gaan we er maar weer tegen aan.

Volgende week gaat het haar uitvallen.
Ik dacht: als ik klaar ben met bestraling duurt het ongeveer 4 maanden en dan kan die pruik weer af, maar de radiotherapeut vertelde laatst dat er niet direct een MRI gemaakt wordt omdat het nog 2-3 maanden duurt voordat de bestraling is uitgewerkt; dus dan komt die tijd er nog eens bij. Helaas, de hele zomer pruikentijd!!!! Tis nie aans!

Het was een rustige, en een beetje misselijke week. Ben heel benieuwd wat het strakjes gedaan heeft. Wordt weer hartstikke spannend. Ik word echt gek van die uitslagen; zooo nerveus ben ik dan. Wat gaat mijn arts me nu vertellen? Is het erop of eronder?
Je weet het nooit, dat is zo verraderlijk.
Ik hoop op wondertjes!
Tot volgende week vrijdag!
liefs, xxx