Ik kan nog niet lachen!

En weer een week voorbij!
Vorige week woensdag de laatste bestraling gehad, inmiddels anderhalve week verder en ben nog steeds misselijk. Dit zou 1 à 2 weken duren voordat ik daar vanaf zou zijn, en zo ongeduldig als ik ben had ik in mijn planning er slechts een week over te doen, maar helaas: iedere ochtend als ik wakker word, hoop ik over ‘een heuveltje’  te zijn maar de werkelijkheid is anders.
Misselijk zijn is echt zoo niet fijn, maar als ik wat eet gaat het beter; ik denk de hele dag aan eten, zelfs ’s nachts lig ik me al te verheugen om iets te knagen.
Het gaat de hele dag van hartig naar zoet en terug.
Maar wat er ook ingaat, het smaakt allemaal eigenlijk niet helaas. Ik heb al dagen een dooie hond in mijn mond. Grrrr.
Dus maar weer hopen op morgen.
De vermoeidheid gaat veel langer duren, en dat voel ik ook; het lijkt wel of alle energie uit mijn lichaam getrokken is, ben super super moe.
De chemokuren waren een stuk minder belastend.
Maar het is allemaal voor een goed doel, dus nog even doorbijten.

Afgelopen woensdag bij mijn oncoloog geweest voor de uitslag van mijn bloedwaarden, want ik zit op twee sporen: mijn hersentumoren en mijn ‘oude vertrouwde’ uitzaaiingen.
Helaas was één belangrijke waarde net niet hoog genoeg zodat de arts me niet de volgende kuur durfde te geven.
Hij stelde voor een week over te slaan om bij te komen. De bestraling is heel belastend geweest zei hij.
Nu maar hopen dat ik volgende week wel weer door mag.
Ik maak me wel zorgen hoor want dit moet wel even lukken allemaal, anders ben ik zo van de kaart geveegd en dat weiger ik.

Deze dagen ben ik met vriendinnen in Haarlem; wat een mooie stad is het zeg!
Prachtige oude panden, aangename mensen! Echt een beschaafde stad. En ze praten hier natuurlijk het mooiste Nederlands. We hebben elke dag een zonnetje dus we tuffen van beachclub naar volle terrassen in het centrum omdat meer mensen de zon opzoeken.
Ik loop elke dag een beetje slechter: dat was me al voorspeld. Zo stom dat ik wiebelig op mijn benen sta, totaal nergens kracht voor; Gisteren constant aan 2 armen gehangen, ter ondersteuning, maar vandaag hebben we het Frans Hals museum bezocht, en ben ik toch maar zo verstandig geweest om in een rolstoel te gaan zitten, ik wil dat natuurlijk niet, maar ik moet niet te eigenwijs zijn.
Ben zo bang dat ik nooit meer uit dat ding kom; is dit het begin van het einde? Of is het tijdelijk?
Wie zal het zeggen?
Er was nog een tweede locatie van het museum en dat was 8 minuutjes lopen, we hebben de rolstoel meegenomen, daarna lekker nog in het rijdend bakkie door de stad gestruind.
Moet eerlijk toegeven dat het toch wel heel lekker is, als je lekker rondgereden wordt.
Morgen weer naar huis; dit weekend krijg ik 2 keer verrassingseters, dus hoef niet te koken. Spannend wie er komen.

Vorig weekend ben ik met een vriendin naar de Lochemse Schouwburg geweest, we hadden kaarten van gezamenlijke vrienden die met vakantie waren; het was een Ierse avond van Johnny Logan, naar Dana en nog veel Ierser. Iedereen stond op het laatst lekker te swingen, en ik…….. bleef zitten omdat ik moe was; voelde rot, alsof ik stokoud was maar ik moet wel naar mijn lichaam luisteren.
Die avond heb ik voor het eerst mijn invalide kaart gebruikt; weer zo’n dingetje…..super dat het er is, MAAR IK WIL HET NIETTTTT! Waarschijnlijk heb ik dit al in mijn vorige blog verteld, maar ik doe het nog een keer want ik herinner het me niet meer.

Mijn bad is er vandaag uitgesloopt; een tijd terug is er iemand geweest om te kijken hoe ik zo veilig mogelijk douchen kan. Ik was er niet terwijl het gebeurd is, dus morgen zal ik het wel zien hoe dat eruit ziet. maar ik hoef niet meer in het bad te stappen.
De woningbouw heeft het snel opgepakt. Top!

Ik blijf het zeggen: iedereen is zo ongelofelijk lieff voor mij!
Men blijft me eten brengen. Wat hartstikke fijn is, want dan hoef ik niet te koken voor mezelf, één vriendin komt, af en toe, gewoon mijn afwasmachine uit – en inruimen, de was haalt ze op. Ze zei vorige week: ‘zal ik je was doen’? Nee joh zei ik, niet nodig. Maar, ze heeft niet naar me geluisterd en kwam met een lege tas. Dus ik moest wel. En ik moet toegeven dat het wel heel fijn is. Goed dat ze heeft doorgeduwd!
Want het is puffen en zuchten als ik de machine vul of leeg.
Ik blijf maar op de rem trappen, met de tekst: hoeft niet, maar waarom niet aannemen als iemand nou maar lief voor je wil zijn?!
Heb er moeite mee, maar het wordt tijd dat ik dat eens een keer los ga laten.
Hoe? dat weet ik nog niet. Misschien moet ik mij eens verplaatsen in de ander, die het fijn vindt om iets voor me te doen waar ik ook echt wat aan heb.
Dus moet ik , als me iets aangeboden wordt, met beide handen aanpakken zonder eerst enorm tegen te stribbelen.

Nou….. dan heb ik nog leuke reisjes in het verschiet: Knokke, Valencia, Königsleiten, Marbella.
Ook weer van die fantastische vooruitzichten, maar dan moet ik me wel een heel stuk beter voelen, anders wordt het op de bank in Battum blijven liggen.
Misschien mag ik niet eens vliegen.
Op dit moment heb ik het gevoel dat het nooit meer goed komt qua conditie en ik vraag me ook heel erg af of ik afglij of dat ik er weer boven op kom.
Laten we maar hopen dat ik zwaar ongeduldig ben, en dat ik deze vraag te vroeg stel.

Het was weer een misselijke week maar gelukkig verzacht door heel veel liefde!
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xx