Geen Valentijnskaart maar het Hanoskrantje!

En weer een week voorbij!
Kan helaas nog steeds niet lachen; De misselijkheid was bijna weg, ik had het gevoel dat ik het heuveltje over ging, ware het niet dat ik sinds begin deze week moest beginnen met het afbouwen van de dosering van de antimisselijkheidspil.
En dat houdt dus in dat ik me weer ietwat brrrr voel en heel moe want het is ook een enorme peppil; je wordt er hyper van en je kan daardoor maar zo in de lampen gaan hangen.
Dat heb ik, volgens mij mijn omgeving ook niet, niet echt gevoeld maar nu ik aan het minderen ben voel ik me wel weer zwakker worden.  Verdorie, dit is niet de bedoeling.
Maar de radiotherapeut zei me dat het alleen nog maar erger gaat worden en dat dat 2-3 maanden gaat duren.
Dat pik niet! Dat geduld heb ik niet want tijd wordt wel een dingetje.
Dus dat accepteer ik gewoon niet!
Kan ik wel zeggen, maar ik heb het gewoon te accepteren. Grrrrr!
’s Morgens denk ik, het gaat ietsje beter, maar na douchen aankleden en ontbijten heb ik de knollen alweer op en beland ik op de bank, terwijl ik bij het ontwaken denk: yess, ik ga een klein stukje wandelen.
Nou, eg nie.
Maar kijken hoe het volgende week is.
Het is me zwaarder gevallen dan alle chemokuren.

Deze week bij mijn oncoloog geweest, om te kijken of de bloedwaarden nu wel goed genoeg waren om met de kuur door te gaan; ik moest vorige week even overslaan omdat het krap aan was. Hij zei dat de bestralingen er duidelijk ingehakt hadden.
Maar ik mag weer!
Over een maand pas weer terugkomen: 3 weken pillen slikken en 1 stopweek.
Tenzij er tussendoor iets fysieks gebeurt wat niet de bedoeling is.
Laten we maar hopen dat het rustig blijft.
Je weet het: ik accepteer dat niet! Hihi

De zucht naar zoet wordt een tikkeltje minder maar het is nog steeds veel te veel.
Ik denk de hele dag aan eten en verheug me zo dat ik die dooie hond uit mijn mond kwijt ben zodat ik weer proef zoals het hoort te smaken. Alles is vlak en vaag dus daar moeten oa kersjes van Haribo of spekken in. Maar voor het slapen  verse witte boterhammen met kaas prop ik er ook zomaar in. En als ik ’s nachts wakker ben zou ik het liefst naar beneden gaan om te struinen, maar gelukkig heb ik daar, tot nu toe, de kracht niet voor.
Hoop echt dat ik daar snel vanaf ben want suiker is ooooh zoooo slecht voor de tumorcellen; die zijn dol op zoet. Krijg je dat weer.
Met deze wetenschap zou ik me dus moeten inhouden maar dat lukt me echt niet.
Ik moet elke keer op de weegschaal bij de arts, ik viel de laatste weken af maar nu was er in 1 week 2,5 kg bij. Toiiinkkk! Het is ook vocht want die antimisselijkheidspil is tegen zwellingen in het hoofd maar door de doserings verlaging moet het lichaam het een beetje zelf gaan doen maar daar is nog niet echt sprake van want ondertussen ben ik ook kortademig van dat vocht. Gaat Lekker met me hè!

De eetverrassingsavonden zijn echt fantastisch! Zooo ongelofelijk leuk gezellig lief en lekker ! 
Tot nu toe heb ik totaal niet geraden wie er voor mijn deur staan; De bel gaat, ik doe heel voorzichtig open…. weet totaal niet hoeveel mensen er komen. Soms is het een heel gezin dan weer twee. Ik hoef niets te doen, ze hebben werkelijk alles bij zich en als ze weggaan zie je er niets meer van. Het is echt hilarisch!
Ik vind het heel fijn, want om nou de hele dag bezoek te hebben van mensen die met een meewarig hoofd naar me kijken terwijl ik mijn hele verhaal vertel zie ik niet zo zitten.
Laat mij overdag maar lekker met rust en dan ’s avonds samen eten en bijpraten!
Ben er heel blij mee!
Nou, ik zeg wel laat mij met rust maar ondertussen komen mijn kinderen en  vriendinnen dagelijks aan om de was te halen, de afwasmachine uit of in te ruimen en  doen boodschappen voor me. Ff snel een kop thee en gaan weer. Ze komen even kijken of het goed met me gaat. Ook buren die ff checken of het goed gaat.
Zo lief is iedereen!
Ik zou willen dat het niet nodig was, maar ik merk dat ik ja tegen hulp moet zeggen want het lukt me echt niet in mijn eentje. En ik moet me realiseren dat als iemand vraagt iets voor te kunnen doen, en ik zeg iets heel gerichts dat we allebei blij zijn.

Vandaag is het Valentijnsdag. heb daar heeelemaal niets mee, en nooit gehad.
Bij mij lag er een Hanoskrantje in de bus. Super romantisch.
Wel kwam mijn dochter met een frambozen Valentijnstaartje dat heerlijk was. Dus toch een beetje Valentijnsliefde vandaag, van de juiste persoon! Hahaha!
De blog is wat kort, maar vanaf mijn bank maak ik niet veel mee dus laat ik het hierbij.

Het was hopelijk de laatste misselijke week!
Tot volgende week vrijdag!
Liefs xxx