Volgens mij ben ik snel genoeg ‘vlot getrokken.’

En weer een week voorbij!
Volgens mij heb ik het al een keer gezegd, dat als ik met deze eerste zin begin dan heb ik echt het gevoel dat het beginnen gaat.
Wat is er allemaal gebeurd deze dagen?
Afgelopen weekend had ik weer verrassingseters; Ik weet absoluut niet wie er komen en met hoeveel man, ik weet alleen hoe laat ze hier zijn. Het zijn niet alleen mensen hier uit de omgeving maar ook veel van meer dan een uur rijden van hier. Echt bijzonder!
Ik probeer van tevoren te raden wie het zou kunnen zijn maar ik zit er elke keer nog faliekant naast. Dit weekend zijn beide avonden geboekt!
Spannond zeggen wij hier thuis altijd.

En afgelopen zondag ben ik met één van mijn allerliefste dochters, zoals hun vader altijd zei, naar een jazzconcertje geweest in de bibliotheek in Deventer waar oa trombonist Bert Boeren speelde, die 36 jaar geleden als jongen van 22 bij de Dutch Swing College band speelde tussen allemaal ‘oude knarren.’
Mijn man was al jaren een groot fan van deze jongens, en zeker meer dan 20 jaar geleden gingen wij, af en toe, naar die concerten en heel af en toe sprak je die muzikanten, als ze na afloop aan de bar kwamen hangen.
Bert Boeren, een jongen uit Den Bosch, over de hele wereld gespeeld, speelde nu in F*cking Deventer!
Heel toevallig, kwam dit evenementje ergens op Facebook langs, dus ik dacht daar gaan we heen.
Maar op de dag zelf, begon ik al tegen te sputteren: ‘aah, laten we maar niet gaan’ zei ik.
Ik voel me niet zo heel lekker. ‘Niks ervan we gaan wel en kunnen altijd weer vertrekken mocht je je echt niet lekker voelen.’ Was het antwoord.
Ik werd opgehaald, en hop richting  Deventer.

Daar aangekomen, was het al volle bak en moesten we zoeken naar stoelen ; die werden ergens vandaan gehaald en neergezet voor ons. We moesten er nog wel zien te komen.
Ik moest eigenlijk door een smalle doorgang, achter mensen langs, en dat leek me niks.
Links van me, was een reling naar een helling naar boven voor rolstoelers. Ik dacht als ik me aan die reling vast pak, kruip ik er onder door en loop ik naar boven. Zo geschiedde; alleen toen ik er door was, zakte ik door mijn benen en hing ik half op de grond; ik wilde snel opkrabbelen maar het bleek dat ik niet genoeg kracht had om mezelf omhoog te hijsen dus dochterlief trok me voorzichtig omhoog. Jeetje, ik schaamde me een beetje maar volgens mij ben ik snel genoeg ‘vlot getrokken’ dat het niet heel erg opviel.
Het is niks nieuws, dat ik slecht loop, en door de afbouw van het medicijn tegen misselijkheid en zwellingen in het hoofd, loop ik voorlopig alleen nog maar slechter en  krijg je dit, maar als het gebeurt baal ik.
Weer op 2 voeten en aan een arm, liepen we richting bar, en daar stonden de muzikanten nog; Ik zie Bert staan, en ging er vanuit dat hij mij niet herkende: meer dan 20 jaar ouder en een medicijnenplofkop.
Wijst Bert naar mij en zegt: ‘Tanja!’ Ik was zoo verbaasd. Hoe kan dit?
We zoenen even snel en hij zegt elkaar strakjes te spreken.
Bert speelde prachtig; ik zei hem dat hij vroeger al zo mooi en gevoelig speelde maar het was nog mooier geworden!

Na het concert wilden we een cd kopen; we bleven even zitten, wachten tot de rij kopers weg was.
Ondertussen kwam er iemand van de organisatie naar ons, en vroeg ons of we fans waren, of we uit Deventer kwamen enz; ik draai met mijn lijf een beetje naar rechts, naar hem toe, en ik weet niet precies waarom het gebeurde, maar ik verloor plots de controle over mijn bovenlijf……..en viel van mijn stoel! Boffff, daar lag ik weer! Neeee! Jawel!
Ik werd door mijn dochter weer snel van de grond gevist, en die kerel schrok zo, dat hij zo snel mogelijk verdween. Hahaha!
Toen ik weer op mijn stoel zat, kwam Bert aangelopen om mij zijn nieuwe cd cadeau te doen. Hoe lieff is dat? We hebben eventjes 20 jaar ‘bijgepoetst’ en met de muziek op standje hoog huiswaarts gegaan.
Goed dat ik geweest ben.

Ik dacht de hele week weer op de bank te gaan liggen, maar ondertussen ben ik een paar keer opgehaald om samen met vriendinnen te gaan lunchen, waaronder vanmiddag de Mac, omdat ik daar zo’n fan van ben.
Het is deze week vakantie, dus heel veel kids die schreeuwend door de toko rennen terwijl de mama’s, meesten gehuld in te strakke panterbroeken, glittertruien en laarzen met heel veel studs; spijkers op de laarzen voor diegenen die denken: huh? wah’s dah?lekker met elkaar aan het kletsen zijn.
Maar ik ben deze week ook verrast door 3  buurmeisjes, zusjes, die ik meer dan 50 jaar niet heb gezien. Wat was dat een verrassing zeg!
Zo apart om, die middag, met elkaar in een tijdcapsule te stappen om jeugd herinneringen op te halen. Ik wilde niet dat ze naar huis gingen want we waren nog lang niet uitgepraat, maar er komt zeker een vervolg!

Onze ouders rookten als ketters, zoals iedereen deed in die tijd, en ik heb bij hen leren roken; nee hoor, ik heb nooit gerookt maarrrr ik vertelde hen dat ik 10 was en dat we een sigaret zonder filter van hun vader hadden gejat, en die stiekem op zolder zijn gaan roken. Maar we werden gesnapt door moederlief die bovenkwam; ik ‘verborg’ van schrik de sigaret achter mijn rug, niet zo snel in de gaten hebbend dat de rook als een schoorsteen achter me langs naar boven trok. Oepsss!
Ik kan me niet herinneren dat we enorm op ons flikker hebben gekregen, maar eigenlijk heb ik daarna nooit meer een sigaret aangeraakt. Dus zeg ik altijd dat ik op mijn 10de gestopt  met roken.
Wacht even….jaren later heb ik nog één keer, dacht ik, zo’n zelfde groepsrookmomentje meegemaakt : ergens begin  jaren tachtig ben ik voor de zomermaanden naar Barcelona gegaan om voor de ANWB Alarmcentrale te gaan werken.
In de weekenden gingen we met z’n allen uit, we verzamelden bij iemand thuis, zaten nog even lekker op het balkon met ons hoofd in de zon voordat we zouden gaan eten en stappen,  kwam er een sigaret langs die van hand tot hand ging; ik kreeg ‘m ook, iedereen had een trekje genomen en toen was ik aan de beurt om er aan te lurken……. ik wilde niet, begreep totaal niet waarom iedereen met één sigaret deed,  en gaf ‘m door.
Heel veel later kwam ik erachter hoe naïef ik toen was. Wist ik veel, ik sportte op hoog niveau en had van al die snats helemaal nooit gehoord. Schaap!
Ik weet nu nog niet hoe zo iets smaakt, wie weet zou dat ene trekkie naar meer gesmaakt hebben.

Ik ben inmiddels 5 weken verwijderd van de allereerste bestraling: Mijn radiotherapeut belt me iedere week om te vragen hoe het gaat. Deze week vertelde ik hem dat de misselijkheid eindelijk weg is, dat er gelukkig, heel heel langzaam wat meer kracht in mijn lijf terugkomt; weliswaar minimaal maar het begin is er, en dat de afbouw vh medicijn niet tegenvalt.
De vermoeidheid houdt voorlopig aan; de bestraling werkt namelijk nog 2-3 maanden door.
Hij was heel tevreden over het verloop, wat mij weer wat moed geeft!
Dussss….. gewoon doorgaan!

Het was deze keer geen misselijke week. 
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx
PS1 : een vriendin van mij vergelijkt mijn blog met de Donald Duck die iedere vrijdag door de bus komt. Hahahaha

Advertenties