Ik heb nog steeds een plofkop, een bierbuik en dikke voeten uiteraard zonder enkels

En weer een week voorbij!  
Vorige week vrijdag, nam ik ’s morgens mijn  laatste pil tegen alles wat vervelend was tijdens de bestralingen. De dag erop voelde ik me goed, dus had ik het vertrouwen dat ik, vanaf nu, alleen nog maar op zou knappen.
Helaas pindakaas, de dag erop voelde ik me weer moe, zwak en behoorlijk kortademig.
Ik dacht dit zal normaal zijn, omdat het lichaam het nu zelf moet doen het afvoeren van ‘afvalstoffen.’
De volgende dag was zo’n zelfde dag: één en al gehijg, de hele dag! Ik houd nog teveel vocht vast.
Heb afgelopen dinsdag toch maar de radiotherapeut gebeld, die heeft me weer aan die pillen gezet, om me wat beter te voelen. Dat is in ieder geval gelukt, maar dan moet je je er nog steeds niet veel bij voorstellen: ik loop nog steeds niet zoals ik het wil, hijg nog maarrrr geen misselijkheid en mijn smaak is weer bijna helemaal terug, dat dan weer wel.
As maandag ben ik bij mijn oncoloog ergens tussengepropt in zijn schema om te kijken of ik misschien even aan de plaspillen oid moet. Het lijkt mij een enorme opluchting als ik iets zou krijgen wat me lucht zou geven.
Ik heb nog steeds een plofkop, een bierbuik en dikke voeten uiteraard zonder enkels;
ik wilde laatst mijn schoenen aan doen, eerst de ene voet: een sok aan, en in de sneaker, de volgende voet ook weer een sok aan en in de schoen; maar ik zat helemaal klem in die schoen, dus heb ik mijn sok uitgedaan en ben met blote voet erin gegaan, dat was een stuk comfortabeler. Ik moest eigenlijk de andere sok ook uittrekken om er decent bij te lopen, maar ik werd al moe bij het idee dat ik die schoen weer uit moest trekken waar ik net zo lang over gedaan had om erin te komen. Dus: petje op, petje af! Ik bedoel: 1 sok aan, 1 sok uit.  Is weer eens wat anders.

Terwijl ik in een soort van Corona virus quarantaine op de bank lig, zie ik het aantal gevallen meer worden: Moeten de mensen die hier komen eerst vertellen waar ze zijn geweest tijdens de voorjaarsvakantie? Oostenrijk? Noord Italië? Tilburg?
Moet ik een dikke  desinfect dispenser ophangen in de hal? Nee toch!!!!
Ik kus en hug niet meer, ik geef een Corona-elleboog.
Er gaat een Frans filmpje rond waar ze niet kussen, maar elkaar begroeten door in borsten en kruizen te knijpen; ja, zo kan het ook natuurlijk.
Nee, dan maar de kans lopen een tennisarm krijgen van het uitdelen van de Corona-elleboog.

Afgelopen week, ben ik in een pannenkoekrestaurant geweest; hele ervaring!
Nooit zijn wij er met de kinderen geweest ; terwijl heel veel ouders deze plek perfect voor jonge kinderen vinden,omdat ze lawaai mogen maken, elk moment van tafel, pannenkoeken vinden ze altijd heerlijk, dus succes verzekerd, had mijn Alexander juist het tegenovergestelde: waarom schatten wij kinderen niet hoger in?
Kijk, als een kind 2 jaar is, moet je niet met zo’n pork in een exclusief restaurant gaan zitten. Maar als ze een paar jaartjes ouder zijn neem je je kind mee, natuurlijk niet meteen naar een sterrenrestaurant maar langzaam opbouwen was zijn mening.
Ik heb het mijn kinderen eigenlijk nooit gevraagd of ze met een klein traumaatje rondlopen omdat vroeger veel kinderen van de lagere school, met opa’s en oma’s en de rest van de familie pannenkoeken gingen eten. En wij niet.

Voor mij was het dus een primeur; ik schrok me kapot toen ik de menukaart zag : oa shoarma pannenkoek- american burger pannenkoek- hot dog pannenkoek en pizza pannenkoek. Niet te doen toch!
We zijn voor de kaas spek en de naturel gegaan, en hebben gedeeld.
Suiker en stroop stond op tafel maar we wilden er graag ook boter bij; laat dat nou een hele lastige vraag zijn geweest.
Toen ik vroeg of ze dat had, antwoordde ze al heel twijfelachtig: vlgns mij hebben we het niet. Ik kon er me niks bij voorstellen.
Na iets te lang weggeweest te zijn kwam ze met het slechte nieuws dat ze het helaas niet hadden. Ik dacht dat ik van mijn stoel viel.
Waar bak je de pannenkoek dan in? nou ja toe maar, die vraag heb ik maar niet gesteld.
Dus hebben we slechts met suiker gegeten, die helaas niet wilde smelten.
Bij het afrekenen hoorde ik hetzelfde meisje zeggen, terwijl ik strompelend die kant op liep, hoorde ik haar zeggen ‘je krijgt één pannenkoek cadeau.’
ik dacht wat vriendelijk, omdat ze geen boter hadden. Maar goed dat ik op tijd hoorde, anders had ik misschien nog iets lelijks gezegd, dat het toch nèt ff iets anders lag: het was  namelijk een actie van de maand: 2 halen 1 betalen! Had ik bijna toch wel wat gezegd, maar heb me alsnog kunnen inhouden. Dus we kunnen nog terugkomen!
Misschien moeten we dat maar doen: 2 voor de prijs van 1 is toch een big deal! En dan gewoon zo’n dikke shoarma pannenkoek proberen.

Deze week weer een paar keer verrassingseters gehad; ik heb het tot nu nog niet één keer geraden. Deze week was ook weer zo’n feest ik had 2x Brabanders.
Morgen komen er weer eters, weet uiteraard niet wie het zijn.
Ik dacht dat alleen ik dit idee leuk zou vinden, maar aan het einde van de avond blijkt dat mijn verwenners het ook heel gezellig hebben gevonden. En elke keer krijg ik te horen dat het zo’n fantastisch idee is.
Het mes snijdt dus aan twee kanten.
Iemand vroeg me vandaag weer hoe je kunt afspreken: of appen naar één van mijn kinderen, of via messenger op FB.

Vandaag ben ik opgehaald door een goede vriend van me uit Groningen….. hij vroeg me laatst of ik het leuk zou vinden om met hem te gaan lunchen. Dat vond ik zeker gezellig.
‘ Ik weet dat je van auto’s houdt, dus kom ik met een Jaguar XK cabrio van een goede vriend en dan gaan we lekker toeren.’
Nou daar krijg je me wel in. We hebben hier even koffie gedronken, mèt een stuk nougatine taart van Patisserie de Rouw uit Vught (voor mijn brabantse lezers welbekend) meegebracht dus door  mijn eters.
En toen waren vertrokken. We waren het dorp nog niet uit of er werd plankgas getrapt. Wooow dit blaast wel, en dat geluid erbij.
Ondertussen belandden we bij de lunchtent Planken Wambuis in Ede, die overvol bleek. Wij vonden het geen probleem om aan de bar te zitten. We zouden ohoren of er ergens een tafeltje vrijkwam. Opeens komt er een meisje zeggen dat er boven een tafeltje vrij was gekomen; ik wil opstaan, maar zie een best steile en lange trap en roep het meisje voorzichtig terug. ‘Mogen we hier blijven zitten want ik kom die trap niet makkelijk op?’
Tuurlijk zei ze. Mooi!
Het was wel weer confronterend, dat zo’n ‘jonge blom’ gewoon niet even naar boven kan. Accepteren en doooorrrr! Vind ik een moeilijke.

Jullie lezen het, ik blijf enorm verwend. Vind het echt overweldigend, hartverwarmend en zo liefdevol dat de andere kant van mijn medaille, tot nu toe draagbaar is door dit alles; ik zou er niet aan moeten denken om dit alleen te moeten doen. Je ziet het soms op tv. Wat moet dat zwaar zijn.
Ik krijg echt alle hulp die ik nodig heb: mijn kinderen zijn er veel en doen veel en vrienden die van alles aanbieden: variërend van wassen, strijken tot mij, midden in de nacht, oprapen van de vloer mocht ik de kracht niet hebben om op te krabbelen. Hoop toch niet, dat die hulp ooit nodig is, maar ja als je bij een concert zo van je stoel valt……..dan is de nacht een extra uitdaging als ik naar de wc moet.

Deze week was een gezellige maar een kortademige week! 
Tot volgende week vrijdag, met hopelijk een beetje meer lucht!
Liefs, xxx

 

Advertenties