Doinkkkk Doinkkkk!!!!

En weer een week voorbij!
En wat voor één?! Ik was er al bang voor…….
Vorige week ben ik onder de CT scan geweest, en afgelopen maandag kreeg ik de uitslag:
Slecht nieuws: in het longweefsel van mijn goede long zijn nieuwe tumorcellen gevonden dus ik moest per direct stoppen met mijn Leuven kuur, wat geen goed nieuws is omdat mijn arts niks meer voor me heeft.  Hij heeft nog gekeken naar een studie waar ik eventueel aan mee zou kunnen doen maar omdat ik uitzaaiingen in mijn hoofd heb, mag dat niet. Dus nu ben ik naar huis gestuurd met: Op Hoop Van Zegen!
Dat is een heel raar idee, en het slechte nieuws is nog steeds niet geland bij me.
Moet zeggen dat het wel rustig is, dat het nog niet tot me doorgedrongen is, en misschien laat ik het ook wel niet tot me doordringen en steek ik gewoon mijn kop in het zand; De weg van de minste weerstand.
Ik heb plaspillen meegekregen, waarvan mijn arts dacht dat ze waarschijnlijk niet zouden helpen tegen de enorme kortademigheid van de laatste weken; als dat niet zou helpen dan zou ik morfine krijgen. Dat klonk wel heel eng.
Maar gelukkig doen die plaspillen het goed, en heb ik eindelijk weer lucht en meer kracht in armen en benen.
Mijn linkervoet zwabbert nog steeds, als ik loop, weet niet of dat nog beter wordt, maar niet zo goed lopen, vind ik niet zo erg als geen lucht hebben.

Ik zeg al een paar weken dat ik niks meemaak, maar deze week ben ik echt in quarantaine; mijn kinderen zitten als een bok op de haverkist, dat mij niks overkomt.
Niemand komt er bij me binnen, op mijn kroost plus aanhang na.
En als iemand me even wil zien of spreken, heb ik sinds gisteren, een doorzichtig plastic in het raam hangen, zodat ik, met open raam, met een doorzichtig plastic ertussen daar achter kan gaan zitten en degene die op bezoek bij me is, zit aan de andere kant van het plastic op een tuinbankje. Zo kunnen we ff kletsen zonder besmettingsgevaar.
Best grappig: vanmorgen kwam een vriendin het uitproberen. Ging hartstikke goed!
Terwijl we zaten te keuvelen, met het ‘open’ raam, reden er auto’s langs die echt moesten inzoomen wat er zich bij mij afspeelde.
Zo komt er iedere keer wat bij; wat dacht je van de rolstoel die ze gisteren zijn komen afleveren. Jullie weten dat ik er een hekel aan heb, maar ik dacht laat ik maar niet langer eigenwijs zijn en dat ding laten komen: beter mee verlegen dan om verlegen.

Ik kom echt nergens, maar ondertussen ben ik natuurlijk wel heel hard aan het nadenken wat ik nog kan doen aan mijn situatie? Nou dat is heel eenvoudig…..
Niks. Zelfs als ze in Washington MC  een baanbrekende therapie voor me zouden hebben, zou ik er helemaal niet heen kunnen. Dat is een hele rare gedachte, in een tijd waar de wereld aan je voeten ligt, alleen nu even niet.
Wat als ik plotseling naar het ziekenhuis moet….. is er überhaupt plaats voor me?
Ik kan wel allemaal scenario’s bedenken, maar in de praktijk loopt het altijd anders. Nou dat hoop ik dan maar.

Ondertussen, ben ik vandaag verwend door een buurvrouw die zelfgebakken appeltaart is komen brengen, krijg bloemen, kaarsjes ènnnnn………..
ik krijg elke dag van één van mijn Golden Boys, in dit geval is het mijn lieve neef Janice, een kaart met alleen maar lieve woorden!!! Zooo Liefff!
Al die lieve initiatieven, die er ontstaan, is fantastisch natuurlijk! Ik hou er van!
Ben alleen bang dat het binnen blijven nog lang gaat duren, en het is maar goed dat ik geen bucketlist heb, want die zou ik niet eens kunnen afwerken.

Dit was het voor deze week. super slecht nieuws maar hopelijk word ik een klein beetje gespaard en groeit het heel langzaam of het blijft stabiel, maar alsjeblieft geen explosie dan ben ik er geweest.

Het was een rare week, en er gaan er vast nog veel meer volgen! 
Tot volgende week vrijdag! Hopelijk ben ik dan nog net zo rustig als ik op dit moment ben, en blijft het fysiek rustig.
Liefs, xxx

 

Advertenties