Dokter, wat zegt u nu?

En weer een week voorbij! 
Ik eindigde vorige week, dat ik deze week hoopte net zo rustig te zijn, en dat is gelukkig het geval; Heel raar, als je heel slecht nieuws hebt gehad is alles daarna rustig: in principe komt er niks nóg schokkender, en dat geeft rust. Het laatst schokkende is me begin van de week overkomen; ik had, begin van deze week, een telefonisch consult met de radiotherapeut.
Ik vertelde hem dat ik steeds slechter ging lopen, hij reageerde daarop dat hij in z’n achterhoofd het plan heeft binnenkort een MRI  van de ruggenwervel te laten maken , omdat hij het vermoeden heeft dat deze storing niet uit het hoofd maar uit de rug komt.

Ik vroeg hem, of ik niet een brug te ver ben gegaan door ja te zeggen tegen deze bestraling? Het antwoord wat hij me toen gaf, hoorde ik gelukkig nu pas…. na de hele bestralingsoperatie:
Hij zei: Gelukkig is het gelukt, maar als dat niet het geval was of je had niets gedaan, in beide gevallen was je er niet meer geweest. HUH? Dokter wat zeg t u nu???? Waar aan dan? Dat laatste heb ik wederom niet durven vragen, maar wie weet doe ik dat nog wel een keer.
Nu begrijp ik mijn neurologe, die me vlak voor kerst belde om te zeggen dat ik met de kinderen moest praten omdat het maar zo zou kunnen zijn dat ik over 2 weken ineens niet meer zou kunnen praten.
De 2 mannelijke specialisten, de radiotherapeut en de oncoloog hebben mij hier niets over verteld; dus vraag ik me af zou dat vanuit een empathisch moederinstinct komen, om mij te wijzen op eventuele acute uitvallen? Zouden die mannen hebben gedacht: als zij niks wil weten, is dat haar goed recht en zeggen wij niks. Zij hebben natuurlijk ook niet alle wijsheid in pacht.
Wat ben ik blij dat ik van tevoren niks gevraagd heb, anders was ik al die bestralingsweken zo ongelofelijk ongerust geweest. Ik ging er met een instelling in: dat doe ik even, die vlieger ging helaas niet op maar ik ben er nog tenminste.
Ja, en dan ga ik nadenken over de toekomst; nu ben ik nog aardig oké, geen pijn, maar hoe lang blijft dat zo?
Ik hou me hier thuis heel naïef  koest, in de hoop dat ze me boven vergeten op te halen, maar zo werkt het natuurlijk niet, alhoewel stiekem hoop ik van wel.

Vandaag naar het ziekenhuis geweest om bloed te prikken, as maandag heb ik een afspraak voor die uitslag: of de organen nog goed reageren op de medicijnen.
Ik heb even gebeld vanmiddag, of het maandag een belafspraak zou worden, maar het lieftallige meisje aan de balie zei dat de arts me live wilde zien.Oké dan kom ik naar je toe jongen.
Ben deze week een paar keer gebeld door Interne Geneeskunde, en in de eerste instantie schrok ik want gaan ze me iets engs vertellen? Maar gelukkig waren mijn gedachten snel en kon ik met een gerust hart opnemen omdat ik ff rap met ‘mijn brein had geschakeld’ dat er geen ‘gevaar’ was in de trant van uitslagen oid.

Mijn terras wordt steeds gezelliger; men neemt z’n eigen koffie/thee en beker mee. Zo grappig! En ondertussen lijkt het hier soms wel Koninginnedag in de periode van koningin Juliana; laten we doen of mijn voordeur  het bordes is, waar van alles voor de koningin en haar familie wordt neergelegd tijdens het defilé.
Zo’n gevoel heb ik er bij; oa chocola, noten, lekkere baksels, bloemen, bloembakken met lente bloemen, tekeningen van lieve kindjes en lieve kaartjes. Hartverwarmend, het wordt allemaal voor m’n deur gelegd.

Dit verplicht thuis zitten, brengt van alles met zich mee: positieve en negatieve dingen.
In mijn geval is er iets positiefs gebeurd: ik heb een hele gevulde boekenkast, maar heb de laatste jaren eigenlijk nauwelijks gelezen.
Krijg ik het toch opeens op mijn heupen, om het weer eens te gaan proberen; er van uitgaande dat ik, als ongeconcentreerde kip, snel klaar ben met dit fantastische idee.
Maarrrrrr niets was minder waar…… ik ben op mijn terras neergestreken, zon op mijn ‘pannetje’, hoofd in het boek en maar kijken hoe het gaat. Zou ik de volgende keer, dat ik het boek pak, weer helemaal opnieuw moeten beginnen?
Nee is het antwoord! Ooh wat heb ik genoten! Ik was zo Zen, en heel bijzonder dat ik zo helder van geest was, dat ik ook snapte en onthield wat ik las. Wooow dit smaakt echt naar meer!
Ik was de laatste tijd best jaloers op mensen die konden vluchten in de wereld van een boek. Maar nu had ik dat gelukzalige gevoel ook.
Ik weet eigenlijk echt niet wat me overkomt, omdat ik zo rustig ben…..zo tevreden. Bijna eng!
Als hier plotseling verandering in komt, ga ik wel vloeken hoor, reken daar maar op!
Welk boek ben ik dan aan het lezen? DE LOGICA VAN GELUK
Kort door de bocht: ongeacht de hindernissen op ons pad, de lasten die we met ons meedragen en de beproevingen die we doorstaan, bezit ieder van ons het vermogen om gelukkig te zijn met het bestaan zoals het is. Hoe hij tot die overtuiging komt, lees je in dit dit positieve en optimistische boek.
Vind het wel grappig dat ik voor dit boek gekozen heb; maar in mijn geval zeer  toepasselijk.
Ik hoop echt dat mijn leestrend zich doorzet; dan worden het hierna spirituele boeken.

Dit was een prima week; ik heb wel weer n pilletje moeten afbouwen, wat meer vermoeidheid met zich meebrengt helaas. Maar als dit blijft, dat het lichaam rustig doortoetert: ben ik meer dan tevreden; ongelofelijk hoe je je wensen  bijstelt in het kader van wat je gelukkig maakt.
Mocht je op mijn terras willen zitten, stuur even een berichtje.Heel  soms heb ik ’s middags  de gordijnen dicht, voor een powernap, dan doe ik even niet mee.
Maar ik verroer me niet.

Tot volgende week vrijdag!
Dikke kuzzzz xxxx