We hebben heel awkward afscheid genomen, zonder ellebogendans.

En weer een week voorbij!
Ondanks dat ik me niet verroer, vanaf de bank, gaat de tijd hartstikke snel.
Als ik ’s morgens, ergens tussen half 10 en 10 beneden kom, denk ik nog een lange dag voor me te hebben om te lezen, tv te kijken,  mensen op mijn terras te ontvangen enz.
Maar elke dag schrik ik weer  hoe snel de dag gaat, en er nog niet veel uit mijn handen gekomen is.

 

Afgelopen maandag bij mijn oncoloog geweest, voor een labuitslag;  ik had de vrijdag ervoor nog naar de poli gebeld of het niet een telefonisch consult werd, maar de arts wilde me toch graag zien. Dus…. op naar het ziekenhuis!
2 weken geleden was ik ook bij hem, maar toen zat ik met mijn dikke r..t  in een rolstoel omdat ik geen pas kon zetten ivm mijn enorme kortademigheid; de plaspillen die ik toen kreeg hebben me tot nu toe, enorm geholpen; Wat maandag resulteerde in gewoon lopen naar de afspraak, van de parkeergarage onder het ziekenhuis naar mijn poli, en het ging hartstikke goed: geen rolstoel, geen wandelstokken om op te steunen. Wel moest ik me enorm focussen zodat ik niet over mijn eigen voeten zou vallen.
Ik was als een kind zo blij. Maar ja, helaas, was dit maar het enige probleem.De arts en ik hebben samen besloten om ,vanaf nu, me te wenden tot de huisarts. De oncoloog kan niks meer voor me betekenen.
Het was een afrondend gesprek; heel raar, na 10 jaar bij die man zenuwachtig aan zijn tafel te zijn aangeschoven.
Hij legde me nog uit dat ik niet in aanmerking kom voor de IC mocht ik symptomen van het virus hebben, omdat mijn longen zo slecht zijn dat ik daar sowieso niet goed uitkom. En….. als ik er aan bezwijk, kan ik er beter thuis  aan dood gaan omdat mijn familie in het ziekenhuis er niet bij mag.
We hebben afscheid van elkaar genomen, ik ben hem niet om de hals gevlogen, kannunie….. maar als er geen Corona zou zijn  geweest, was dat ook niet gebeurd, ook al hebben we 10 jaar een hele intense relatie gehad. Haha, dat klinkt!
Maar het is zo raar om geen handen te schudden.
Dus, hebben we heel AWKWARD, afscheid genomen, zonder de ellenbogendans of wat dan ook.
Op een gegeven moment zei ik tegen hem: wij zeggen thuis als we niet weten hoe lang het duurt voordat we elkaar weer zien: tot morgen!
Thuisgekomen…..hadden de kinderen en ik nog een facetimegesprek met mijn toffe huisarts, die ik eigenlijk pas sinds kort ken: een betrekkelijk jonge gozerd met een voorliefde voor klassieke auto’s. Is altijd goed toch?!

Hij vroeg me of ik al een bed in de kamer wilde, omdat hij bang is dat ik ongelukken maak met het, ’s avonds naar boven gaan. 
Ik sputterde zwaar tegen; ik zei dat ik nog veel slechter was tijdens de bestralingen maar dat ik nu beter boven kom, dan 2 maanden geleden.
Wel heb ik mij over mijn eigenwijzigheid heen gestapt om een traplift aan te vragen. Ik was en ben er helemaal niet aan toe, maar beter mee verlegen dan om verlegen dan maar weer! Net als de rolstoel.
Grrrrrrrrr!
Hij bewonderde mijn pit , en gaf toe dat deze positieve houding mij zover gebracht had. Hij gaf de kinderen een compliment hoe zij mij voor mij zorgen. En dat was fijn te horen.

Nu gaan we het over iets totaal anders hebben:
Ik keek gisteravond naar het programma FLOORTJE BLIJFT HIER, en daar interviewde ze iemand over verhalen maken op dit moment; deze persoon vertelde dat er nu niet meer over de wereld gereisd kan worden, om grote verhalen te maken, maar dat kleine ook  heel mooi kunnen zijn. Heel dichtbij, lokale vreugde kan je ook heel gelukkig maken, je moet het alleen wel willen zien; het hoeft niet groots en meeslepend te zijn.
Dat heeft mij aan het denken gezet…… en ik ga jullie om een gunst vragen:
Als er lezers tussen zitten die mijn familie hebben gekend, zou ik willen vragen mij anekdotes te willen sturen, ook over mij en mijn gezin hier in Bathmen. Ik zou het superleuk vinden als er toffe verhalen worden gestuurd, leuk voor mijn kinderen, neefjes en nichtjes.
Ben heel benieuwd. tanjawulf@kpnmail.nl kom maar op!

Ik blijf het volgens mij elke week zeggen, dat ik niet meer zo’n lange blogs schrijf, omdat het vanaf de bank thuis is, maar dat wisten jullie allang.
Jullie sturen mij berichtjes dat ik zo positief ben, dat is heel lief en geeft mij moed en kracht om lekker eigenwijs door te gaan, maar ondertussen moet ik keihard hopen, dat het onheil wat op de loer ligt, nog even wegblijft. Dat is heel beangstigend en is het elke week weer de vraag of ik nog wel in staat ben jullie ‘de vrijdagavond Donald Duck’  door de virtuele bus te doen. Het is fijn dat ik bestraald ben aan mijn hoofd, maar ondertussen kan maar zo ineens een functie uitvallen: blind, doof enz
Raar idee als er nu niks aan de hand is. Maar ik moet reëel blijven.

Het was toch  een prima week!
Met oa mijn dierbare vriendinnen, mijn Golden Boys, mijn nichtje, mijn kinderen plus aanhang, die begin van de week met mij kwamen eten; en ik had een vuurdoop: ik kreeg een patatje kapsalon! Nog nooit gegeten; Ook geen frietje stoof of oorlog. Ik bestel al jaren: frites met een kipcorn.
Voor diegene die niet weet wat het Kapsalon is: komtie:
op de bodem frites bedekt met shoarma of döner, afgetopt met kaas even onder de grill gezet daar bovenop salade met knoflooksaus. Hoe verzin je het?? Hahaha! Lekkah!!

Ik was bang dat ik na het eten van zo’n calorierijke maaltijd, zou moeten overgeven maar mijn  maag kon het met gemak aan. Wie weet bestel ik het ooit nog een keer.
Mijn Bossche familie was te spreken over de kwaliteit van de patat van John & Michaels  ( ff reclame maken voor die jongens!)
We hebben soms een heel spektakel hier onder aan het raam:banken ver uit elkaar en stoelen op straat, allemaal voor het goede doel.
Het wordt prachtig weer, de komende dagen. Dus lekker bakken, mèt mijn boek!
Ik zie veel voorbijgangers kijken, wat een gezelligheid hier! Klopt! Keigezellig!

Tot volgende week vrijdag! Insjallah!
Liefs, xxxx
ps: dank voor lieve reacties onder mijn blog op FB en op deze pagina! Ik lees ze allemaal, neem me voor te antwoorden maar het komt er niet van. Weet dat ik ze in ieder geval gelezen heb.