‘Attention tijdens de rit zitten blijven!’

En weer een week voorbij!
Ik weet niet hoe snel ik in mei moet belanden; want dan ben ik best ver gekomen tot nu toe.
Zoals denk ik bij velen, is er deze week niet veel gebeurd; we boffen enorm met het weer zodat mijn terras goed bezocht wordt; men denkt dat het de hele dag bal is hier, maar dat is niet het geval. Mensen appen of het uitkomt, en ik antwoord eerlijk.
Voor mijn doen is dat heel wat, want nog niet zo lang geleden vond ik afwijzen heel vervelend.
Wandelaars die hier voorbij komen, zie je kijken: wat ziet dat er gezellig uit.
De mensen die hier op bezoek zijn, zitten zo ver uit elkaar dat ze zelfs met een stoel op straat zitten, en iedere keer op moeten staan om er een auto voorbij te laten gaan.

Hoe is het mij vergaan afgelopen week? Best goed: met hier en daar een paar dagen dat ik toch weer misselijk was; waar dat vandaan komt weet ik niet, en het wekelijks telefonisch consult met mijn radiotherapeut gaf ook geen uitkomst, want hij wist niet waar het vandaan kwam; ik moest mijn huisarts bellen voor een antimisselijkheidsmedicijn. Hij was niet ontevreden over hetgeen wat ik hem vertelde hoe ik me voelde. Hij vond me stabiel en krachtig klinken ( we hadden elkaar 2 weken niet gesproken) en niet geheel ontevreden; daar nam ik geen genoegen mee, en vroeg hem: ‘is dit uw manier van praten terwijl u gewoon heel tevreden bent, of kan het beter?’
Hij zei: ‘het eerste, ik ben nooit tevreden.’
Dat stelde mij gerust.
Hij stelde voor hem te bellen als ik hem nodig had. Dus nam ik afscheid met de woorden uitsprekend, ik hoop u voorlopig niet te spreken. Dat vond hij helemaal prima!

Het paasweekend, was heerlijk: zondag mijn eigen kinderen met aanhang plus de golden Boys op mijn terras gehad. Het was dierbaar! Lief dat die jongens deze kant opkomen, wat ze eigenlijk elke week doen, en soms wel 2 x in de week.
En even ter info: we zaten heel ver uit elkaar, want daar letten we met z’n allen echt heel erg op.

En dan is het woensdag……. en zit ik om 7.45 uur beneden om de monteurs van de traplift binnen te laten. 
Grote bus voor de deur, de achterdeuren worden zwierig opengeklapt en daar komen stukken witte buizen uit; totaal niet sexy. Ik had er op gehoopt maar wist ook dat dat ondenkbaar was. Een stoel met een lelijke mintgroene zitting ; het zou 2 -2 1/2 duren, maar dit was zo’n easy trapje dat ze in een uur al klaar waren. Ik moest gaan zitten, en kreeg voordat ik de barre tocht omhoog ging uitleg over de hendeltjes. De jongen die het me uitlegde sprak heel luid tegen me alsof ik een oude van dagen was. Zo gênant.
Ik vond het heel eng op dat ding, vind een draaimolen al niet comfortabel, je zult denken dat ik een grapje maak, maar het tegendeel is waar.
Ik bedankte de jongens maar vertelde dat ik totaal niet blij was, en er depressief van werd als ik al naar dat monstrueuze geval keek. Zouden ze dat vaker horen? Ik denk het niet.
Het neemt zoveel plaats in, je zult hier met een gezin wonen. Ik vind het echt een 8 baan.
Woensdagavond moest het dan gaan gebeuren: ik ging naar boven, maar echt niet met de stoel. Ik ben zo ongelofelijk eigenwijs en wil mijn beenspieren blijven gebruiken, dus wat heb ik gedaan: ik heb handschoenen aangetrokken, en een antiseptisch doekje meegenomen om die buizen schoon te vegen terwijl ik me omhoog trok middels die buizen, en de trapleuning aan de andere kant. Ik vond mezelf heel kien dat ik er aan gedacht had om het schoon te poetsen omdat ik niet wist hoe die 2 jongens die buizen hadden achtergelaten.
Die buizen waren met heel veel beugels aan de muur bevestigd, dus  had ik een mooi houvast. Zo kwam ik prima boven.
De volgende ochtend dacht ik: laat ik nou met de stoel naar beneden gaan, ik moet het toch proberen; dus die stoel naar boven gehengeld, en ben gaan zitten. Allerlei hendeltjes zitten er en ik vind dat gewoon eng om aan te raken, dalijk stort ik naar beneden. Gelukkig ging het goed: ik ging zitten, moest een hendel gebruiken om een halve slag te draaien zodat ik goed op kon stappen, en daarna weer aan een andere hendel om ordentelijk naar beneden te komen.
Ik vond het doodeng, en had het idee dat ik in schusssss naar beneden ging; de stoel moest eerst even een bochtje nemen en dat ging een beetje hobbelig, wat ik al niet fijn vond, en daarna moest de rit smooth en relaxed zijn maar ik vond het absoluut  a-relaxed.
Ik krijg vaak complimenten van mensen die vinden  dat ik stoer ben maar dit vind ik echt vreselijk.

Gisteren de huisarts op mijn terras gehad, hij kwam kijken hoe het met met ging. Ook hij was tevreden maar bleef, heel beleefd, op me inpraten dat hij het toch niet zo’n leuk idee vond dat ik van de trap zou vallen, op enig moment en ik de laatste minuten van mijn leven onder aan de trap zou slijten.
Ik heb hem beloofd, dat ik eigenwijs blijf totdat ik voel dat het echt niet meer kan en dan zal ik me ordentelijk naar boven en beneden laten vervoeren. En waarschijnlijk raak ik er zo vertrouwd mee, dat ik dan denk: waarom heb ik dat niet eerder gedaan?
Zou het zoiets zijn als een elektrische fiets, waar ik 3 jaar geleden op “spuugde’, wat een stomme dingen. Is voor oudjes. Maar ik heb er 3 jaar geleden eentje aangeschaft ivm slecht werkende longen, en ooh ooh wat een feest!
ik houd jullie op de hoogte of die stoel me gelukkig gaat maken, ook al heb ik ‘m nog lange niet nodig! Nee nee ahum!

Het was toch weer een fijne week, met weer heel veel lieve mensen en attenties. Ik blijf het zeggen: ik word zo verwend!
Dank jullie wel allemaal!
Tot volgende week vrijdag!
xxx