Ja daar komtie…….Nederland In Beweging!

En weer een week voorbij!
Ik vind het zo bijzonder, dat elke dag hetzelfde is, qua opstaan- douchen- aankleden- naar beneden gaan en dat de tijd toch zo snel gaat. Je zou denken als je hier al weken niet van ‘de dam’ af bent geweest dat ik me enorm zou vervelen en dat de dagen niet om te krijgen zijn, maar het tegendeel is waar; de tijd vliegt!
Door het mooie weer zit ik veel buiten en komt er iedere dag wel iemand , of zelfs meerdere langs, en allemaal flink uit elkaar, zittend, zelfs worden er stoelen op straat gezet, waar auto’s dan omheen moeten manoeuvreren.

ik ga nu iets vertellen wat ik het liefst niet doe maar ik moet eerlijk zijn: ik ben zowaar gisteren en eergisteren met mijn ‘traptaxi’ ( klinkt leuker toch dan een traplift?) naar boven en naar beneden gegaan. Joehoeoeoe!
2 dagen geleden wilde ik ’s ochtends naar beneden en had het één en ander in mijn handen om mee te nemen. Ik dacht nu moet ik echt niet eigenwijs doen dus hup: de traptaxi ‘besteld’ door op de knop te drukken van een kastje, en ‘m naar boven te laten komen.
Ben gaan zitten, zocht allerlei hendels om de voetensteun te laten uitklappen, en de hendel dat als je boven bent je zitting draait, met je gezicht naar de overloop, om je zonder in bochten te wringen, makkelijk af te stappen.
Dus naar beneden met dat ding: ik blijf het eng vinden, vooral het allereerste stukje; dan is de trap stijl, maar als het bochtje eenmaal gemaakt is, gaat ie gewoon zijdelings naar beneden en dat gaat wel. Volgens mij verval ik in herhaling ten opzichte van het verhaal van vorige week. Solly!
Eenmaal beneden aangekomen, stapte ik af , klapte alle uitstekende onderdelen in- en -op en was trots op mezelf dat ik die ochtend niet eigenwijs was.
Naast de startknop zit een roodgloeiende knop naast, waar ik geloof ik niet aan moet komen, begon te piepen en te knipperen. Ik dacht het gaat zo wel uit, maar hij bleef piepen. In plaats dat ik nou even op ga zoeken in het boekje wat het is.
Nou dat gaat lekker, ik heb ‘m nu al gemold. Even later kwam mijn schoonzoon en die heeft even de stekker uit het stopcontact gehaald en er weer ingestopt en toen was het oké.
’s Avonds ben ik zowaar weer met de’ taxi ‘ naar boven gegaan: Ik was, die avond, voor het eerst, weer sinds tijden, in de infraroodcabine gaan zitten, en heb ik me daarna naar boven laten vervoeren, in het kader van de chillmodus staat aan dus laat ik me ook maar vervoeren.
Voor het eerst heb ik de stoel bovenaan laten staan, wat ik best eng vond want…. wat als ik ineens  ’s nachts naar beneden moest, en dat zonder licht aan te doen, bots ik zo op die stoel.
Dit is echt beren op de weg zien Tanja! Want wanneer ga ik naar beneden, midden in de nacht? En dan ook nog zonder licht aan te doen?
Dus vanmorgen weer op mijn trapscootmobiel ( misschien kom ik ook nog in de Dikke van Dale; er zijn toch allemaal nieuwe woorden opgenomen sinds Corona).
Ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik ‘m bedienen moest, maar nee hoor: Ik ging zitten, draaide de zitting, vervolgens schuif ik heel zelfverzekerd de startknop naar links  en houdt ‘m vast zodat ie in beweging komt voor de afdaling en hoppa gaan met die banaan. Ik zat daar al zelfverzekerder dan de dag ervoor, maar dat gevoel ging gauw voorbij want er gebeurde helemaal niks.
Godverdomme, doet ie het nou weer niet dat rotding! Jawel, maar niet als ik de knop de verkeerde kant opduw: naar links is naar boven en naar rechts is naar beneden. Heel ingewikkeld, niet te onthouden! Dus niet kaduuk! Gelukkig!
Gelukkig? Vorige week dacht ik daar nog heel anders over!
Ik moet gewoon heel erg wennen, en me echt over iets heen zetten en dat kost tijd en energie van het tegensputteren, maar blijkbaar heb ik dat eerst nodig om het geestelijk aan te kunnen, en moet ik er ook helemaal niet bij nadenken dat ik pas 60 ben en zo nog meer van die gedachtes waar je totaal niet gelukkig van wordt.
Dus , zo heel langzamerhand komt dat ding gebruiken in mijn dagelijks leven; ik vind het eigenlijk al best snel, afgelopen weken was ik er zo woest wars van, maar ik weet dat het niet verstandig is om dat te zijn en te blijven mopperen over dat ding, maar ondertussen ben ik heel blij dat we in dit land wonen waar heel veel dingen gewoon goed geregeld zijn.

Het gaat wel beter deze week, ben een stuk krachtiger in mijn beenspieren, en aan mijn stem hoor je ook duidelijk het verschil met een tijd geleden; toen had ik een beetje een zwakke bibberstem, maar sinds een paar dagen lijkt het alsof ik over de meeste bestralings- bijwerkingen heen ben, en ergens hoop ik dat ik me in de toekomst nog iets beter ga voelen, terwijl de huisarts gisteren bij me was en vertelde dat hij met mijn oncoloog had gesproken en hem vertelde dat ik stabiel en krachtig was  ( lees: eigenwijs, denk dat hij me zo wel bestempeld heeft in hun gesprek)  het verbaasde hem maar vond het fijn te horen en ik kreeg zelfs de groetjes van hem.
De huisarts had ook met zijn praktijkondersteuner gesproken, waar ik, sinds een jaar af en toe naar toe ga om te ‘kletsen’ zo noem ik het maar, want ook bij haar is mijn verhaal tijdens de sessie nooit zwaar. En zij had mij een paar dagen geleden aan de telefoon gehad en vond me ook al zo stevig, stabiel en opgewekt klinken.
Die 2 vroegen zich af of het er dan toch heel erg toe deed als je geest sterk is. Ze wisten het antwoord niet, maar vonden het wel interessant.

Nou, als ik de spieren niet ga trainen tijdens het naar boven lopen, dan moet ik maar mee gaan doen met: Ja daar komtie: …….Nederland In Beweging volgens mijn kinderen.
Neeeeee,  ik heb  jaren om die tuttigheid gelachen, en nu word ik er keihard mee om mijn oren geslagen omdat ik zo’n hele hupsessie niet eens volhoud met mijn grote mond!
De tv stond aan,  toen ik uit de keuken kwam gelopen met ontbijt in de hand : een cracker met kaas, en dacht: ach ik doe wel even mee., dat waren 2 hele minuten en toen was ik al buiten adem. Dus stoppen, en misschien morgen weer.
2 dagen later zat ik al op 6 minuten, maar wel op mijn manier: dus alles een beetje half.
Vanmorgen zag ik het weer voorbij komen, en dacht: geef mijn portie maar aan Vicky ik ga lekker Droomhuis OP Het Platteland kijken, met mijn cracker lekker lui op de bank.
Nu is het weekend, gaan we maandag misschien echt beginnen met trainen voor de buis.

Elke week, en elke week een beetje meer, vraag ik me enorm af wat ik schrijven ga want ik zeg het steeds : Ik kom nergens. en ik kan jullie niet blijven vervelen met vertellen wat ik allemaal weer aan cadeautjes, bloemen, maaltijden, terrasbezoekjes en liefde van veel mensen krijg.
Ja waar moet ik het dan over hebben?
Maar het is me toch weer gelukt!

Ben deze keer vroeg klaar met deze blog, zodat ik dalijk om 20.30 lekker 90 Days Fiancé op TLC kan kijken. Ben  zo’n fan van dit onbenullige programma: Vrouwelijke en mannelijke Amerikanen die in het verre buitenland of via een datingsite iemand leren kennen en die naar Amerika willen komen  op een K1 visum, wat het paar in staat stelt om binnen 90 dagen te trouwen zodat de buitenlander blijven mag. Maar tijdens die 90 dagen zijn er vele hobbels te nemen door die stellen. En de één komt alleen maar voor een visum, en de Amerikaan / Amerikaanse heeft dat  niet door, ook al is het nog zo overduidelijk: een lelijke 50 plus Amerikaanse vrouw die een een adonis van een jaar of  20 of 30 binnen hengelt en totaal niet in de gaten heeft dat de hele situatie niet pluis is. . Wat denk je zelf zou je die heks willen vragen, maar ze zijn totaal verblind door de liefde! En als je dit niks vindt, dan pak je maar een Netflixje!

Het was een fijne week! Het weer was tot nu toe, fenomenaal maar vanaf morgen even anders. Dan moet er misschien weer een jas aan bij mijn raam. App of stuur me een berichtje als je wil komen, dat vind ik fijn!
Tot volgende week vrijdag!
xxx

 

 

Advertenties