This product is guaranteed to do absolutely nothing. If something happens, return for a full refund!!!

En weer een week voorbij!
Ik zou voor de zoveelste keer, zoals steeds deze laatste paar weken, beginnen over het feit dat ik niet weet waar ik het over hebben ga, en iedere lukt het me uiteindelijk toch; nu gelukkig ook weer want ik werd verrast en gered door mijn lieve neef: Synchroniciteit misschien? Kom ik zo op terug.
Vanmiddag kwam de postbode een pakketje brengen: een enveloppe met groot een Janice logo erop: wat zou het zijn?  Hij vond het zelf enorm grappig, zijn man zag er de humor niet van in, maar Janice zei dat ik het zeker ook leuk zou vinden, omdat je volgens mij allemaal een bepaald soort familiehumor hebt. Tenzij een hele familie helemaal geen humor heeft, maar dat kan ik niet zeggen met zo’n dolle neef!
Nou inderdaad, toen ik het pakketje openmaakte moest ik even inzoomen, maar toen ik doorhad wat de strekking van het verhaal was, moest ik enorm lachen.
Ik ga nog niet zeggen wat het is, eerst een gezondheids update !

Afgelopen donderdag was de huisarts weer op mijn terras, om te kijken hoe ik er deze week bijhing; vorige week had ik hem al aangegeven dat het wat minder ging, hij heeft mij toen een verhoging van de dosering vd plaspil ( ik zeg het heel plastisch maar als ik het dure woord gebruik dan weten jullie misschien niet waarover ik het heb)  en de Dexamethason aangeraden ( die kennen jullie inmiddels goed): de antimisselijkheids- hyperpil. je kan er zo hyper van worden dat je ineens in de lampen wil gaan hangen. Is bij mij niet gebeurd, zelfs een hoge dosering, tijdens het bestralen, kreeg mij nog niet eens de bank af om een piepklein ommetje te gaan maken.
Ik wilde, natuurlijk weer eens niet aan die verhogingen beginnen omdat ik zo lang mogelijk wil wachten met het inzetten van die ‘jokers’.
De huisarts zegt dan: ‘ dat is heel nobel van je, maar denk je niet dat kwaliteit van leven ook heel belangrijk is?’ En dan verzin ik er in mijn hoofd nog achteraan: je bedoelt, wat doe je moeilijk? Zo lang heb je toch niet meer te gaan?! Ben heel goed in het invullen van andermans gedachten, maar denk dat ik er heel vaak naast zit.
Inmiddels weten jullie dat ik zowel de neurologe als de radiotherapeut en mijn vertrouwde internist heel duidelijk heb verteld niet te willen weten wat mijn prognose is; nou zeggen ze dat tegenwoordig ook  niet zomaar, maar ik heb het jaren geleden één keer gevraagd, toen bleek dat ik alleen nog maar palliatief behandeld kon worden, dat het antwoord van mijn internist was: je hebt een grote gemene deler, en er zijn die eerder overlijden en er zijn er die boven die gemiddelde lijn zitten, dus eigenlijk kan ik niet precies zeggen.
5 jaar was het gemiddelde, en ik tik, als het goed is, over een paar weken de 7 jaar aan!
Hell Yeah!!!!
Ik ben inmiddels gestart met de verhoogde doses, en moet toegeven dat ik me beter voel, waardoor ik wat actiever ben;
Al weken vragen mijn kinderen of ik een stukje mee ga wandelen, maar steevast zei ik nee; heel raar want ik ben een wandelaar en zou de tocht naar Santiago de Compostela zo graag nog een keertje doen. Die wens kan ik wel op mijn bolle buik schrijven.
Maar zowaar heb ik, de laatste paar dagen, al een paar keer ja gezegd op de vraag. Weliswaar met stokken, waardoor ik minder snel omkukel; ik moet steeds wat meer gefocust lopen anders lig ik echt op mijn giegeltje!
Ik loop elke week op de catwalk ( nou ja, gewoon op straat), defileer voor de huisarts langs, om te laten zien wat die voet nog ‘presteert’. Hij zag ook dat het  weer wat verslechterd was.
Maar toen ik hem vroeg, of hij vond dat ik de afgelopen week ook was verslechterd, zei hij: ‘nee, ik was benieuwd hoe ik je zou aantreffen maar nee, ik zie niet dat je ingeleverd hebt, ik moet zeggen ik had het anders verwacht. Dat was fijn te horen.

(moest even stoppen met schrijven net, omdat een zoon van een vriendin van mij met zijn vriendin eten  kwamen  brengen; ) Ik ben vandaag weer veel te laat begonnen met schrijven, dus moest ik ff meters maken maar ik moest ook nog  mijn diner prepareren. Ik dacht dat komt strakjes wel, eerst mijn lezertjes asap de Donald Duck door de bus gooien! ( maar daar kwam mijn synchroniciteit weer om de hoek) ga het nu uitleggen:

Ik heb dit soort dingen heel vaak; heel lang geleden ontmoette ik, bij een MKB bijeenkomst, een jonge psychologe, ik besloot bij haar een paar praatsessies te doen en zij kwam heel snel bij mij tot de conclusie dat ze nog nooit eerder iemand had ontmoet die zoveel synchroniciteit in haar leven had als ik.
De betekenis ervan is: als ik het nodig heb, is het er.
PHOTO-2020-05-15-21-51-58
Ik had nog nooit van dat woord gehoord, en toen ze het uitlegde wat ze daar mee bedoelde vond ik dat bijzonder, maar had er nooit zo opgelet. Vanaf die tijd, ben ik het ook gaan zien en dat is echt heel bijzonder en onderstreep ik het ook! ben daar heel dankbaar voor.

Dat brengt me bij de verrassingspost:
Lees maar eens goed.


conclusie: Is NIKS  het hoogste goed? Ik denk het wel. Vind dit gegeven wel een overweging  waard. Ik heb het al een paar keer gelezen maar ik moet eerlijk zeggen dat het nog landen moet. Toen ik het vanmorgen in mijn handen had, probeerde ik zo’n snoepje te openen omdat ik dacht : ooh wat leuk, daar kan ik mijn pillen in bewaren.
Nee natuurlijk niet, ik had het namelijk nog niet gelezen, het gaat om de NIKS ervaring.
Wat heb je nou nodig in je leven? Hahaha niet veel om gelukkig te zijn.
Ik vind het een super leuk cadeau ook al kunnen er geen pillen in bewaard worden!
Less is more more or less!
Dank je Janice!

Het was geen vervelende week, maar door wat meer mankementjes  ben ik gaan nadenken of dit het begin is van de ‘aftakeling’,  daar heb ik natuurlijk geen antwoord op, dus dan maar in het NU en in het NOTHING blijven, wat ik keimoeilijk vind.
En voor het slapen gaan dingen in je zelf opzeggen waar je zoal dankbaar voor bent! Hopppaaa! Kleine moeite, en grote impact!

Tot volgende week vrijdag!
xxx

 

Advertenties