Kom maar op Universum! Halleluja!!!

En weer een week voorbij!
Vorige week sprak ik de angst uit dat de verhoging van de dosering van mijn medicijnen, het begin van het einde zou worden; ben me wel een stukje beter gaan voelen, maar hoelang blijft het zo, of verergeren mijn mankementen zo dat er binnen afzienbare tijd weer opgehoogd moet worden?
Nou moet ik zeggen dat ik mijn hart vast hield voor deze week, maar het is me zo meegevallen; ik ben eigenlijk heel oké, ben blij dat ik die verhoogde doses ben gaan slikken.
De huisarts vond wederom dat ik er nog steeds onveranderd bijhing, en op de Kuiperijse catwalk vond hij zelfs dat ik weer wat beter liep dan vorige week.
Heb de afgelopen dagen ook echt meer gelopen dan al die maanden ervoor. Kijken of ik mijn conditie nog kan opvijzelen. De eerste rondjes liep ik met stokken, maar sinds gisteren loop ik weer zonder wat me nog meer doet focussen op mijn voeten, tijdens de wandeling. Ik kijk dan alleen maar naar de grond, als ik recht voor me uitkijk terwijl ik loop, wankel ik. Praten en breien lukt me niet, dus wie er met me meeloopt moet liedjes zingen en verhaaltjes vertellen want ik kan ff niet meedoen, ik kijk stuurs en geconcentreerd naar de straat waar ik flink hijgend loop te stappen. Het is natuurlijk weer woest eigenwijs, zonder stokken, want voordat je het weet ben je iets uit balans en bammmm daar lig je. Maar so far so good!

Ik heb afgelopen week een knoop doorgehakt
Sinds 2013 ben ik palliatief behandeld als borstkanker patiënt met uitzaaiingen, en houd ik een lijst van namen en adressen bij van doctoren, klinieken, therapieën, (alternatieve) geneesmiddelen van over de hele wereld; ben al heel lang goed voorbereid op het moment dat mijn oncoloog op een dag tegen me zou zeggen: ‘helaas pindakaas, game over, ik heb geen behandeling meer voor je.
En aangezien ik altijd weer het beste meisje van de klas wil zijn, wilde ik niet dán pas gaan surfen over het World Wide Web maar klaar zijn voor dat moment; zo van: ja dokter, dat kun jij wel vinden maar ik ga nog door met me te laten behandelen, ofwel via een gerenommeerde kliniek ergens in Verweghistan of naar een ziekenhuis in Amerika waar beroemde artsen werken.
Dat slechte gesprek heb ik dus gehad, maar ben niet als een gek mijn lijst gaan doornemen. Tijdens de bestralingen, afgelopen februari en april had ik er absoluut geen behoefte aan, en nu ben ik er wel aan toe maar heb besloten er niet in te duiken want:
Door Corona, hoef ik ook niet te denken aan al die mogelijkheden, wat het leven een stuk eenvoudiger maakt. Stel je voor, ik zou naar een kliniek in Mexico kunnen gaan, hartstikke gaaf, gefinancierd door Stichting Kiek Tanja, want een smak geld moet je wel meenemen wil je dat daar de deur voor je open gaat.
‘Die jongens’ daar, zijn nie goeiekoop nie, als dan zou blijken dat na een paar weken ook deze aanpak niet helpt, ga ik uiteraard weer terug naar huis; voor hetzelfde geld ben ik er, door de weken heen, fysiek slechter op geworden en is terugreizen geen optie, kinderen zijn gewoon in Nederland en ik ga misschien het hoekkie om in Mexico.  Een doemscenario maar het zou zo maar kunnen.
Nee, zo’n onrustig scenario wilde ik niet gaan creëren,in de laatste fase van mijn leven, dat is paniekvoetbal en dat is voor niemand fijn.
En dankzij het verplicht binnen blijven hoef ik die keuze ook helemaal niet te maken.
Ik kan me er enorm druk om maken, dat ik niet kan doen wat ik wil, maar op de één of andere manier doe ik dat helemaal niet. Ik ken dit relaxte gedrag niet echt van mezelf, maar dat schijnt een bekend fenomeen te zijn als je zo’n gevreesd eindgesprek hebt gehad met je arts dan komt er een rust over je heen omdat je nooit meer naar spannende uitslagen hoeft. En als er dan misschien toch zoveel synchroniciteit bij me zit, dan hoop ik nog op een wonder. Kom maar op Universum! Halleluja!!!
Laatst stelde een vriendin voor Iscador ( maretak of ons welbekend: mistletoe) te gaan slikken, wat een beetje een alternatieve versie van de dexamethason is, ‘met dit middel heb je nog aardig wat kwaliteit van leven, ‘zei ze.
Yess dat is wat ik nodig heb!

Ben direct gaan googelen, maar vond het niet heel duidelijk wat ik las; er waren verschillende merken en iemand met een hersentumor moest het middel verdunnen.
Ik dacht: ik kan niet zomaar, op eigen houtje, dit gaan slikken dan zou ik naar een antroposofisch arts moeten, ken ik een goeie hier in de buurt? Nee.
Moet ik het op FB vragen wie er een tip heeft?
Maar ik heb het niet op FB gevraagd, omdat ik plotseling dacht: ik wil helemaal niet naar zo’n arts: hij gaat me met z’n consulten, en ik weet niet met hoeveel voorgeschreven vitamines en supplementen, leegtrekken. Plus, hij gaat me op een Bio-honger-dieet zetten. En ik zeg niet dat het niet zou helpen, maar ik zie me al zitten aan een strak Moerman of Ketogeen dieet terwijl mijn terrasvrienden aan heerlijkheden zitten hier.
Als ik dat had gewild, dan had ik daar veel eerder mee moeten beginnen.
Nee, ik ga het eens een keer in mezelf zoeken: normaal als ik een probleem heb, dan denk ik hoe gaan we dit oplossen? En zoek het buiten mezelf maar nu heb ik besloten om zoveel mogelijk, tevreden en dankbaar te zijn, in het NU te leven, en te gaan mediteren ’s ochtends en ’s avonds en alleen maar positieve gedachten binnen laten komen, waardoor je celletjes lekker gaan dansen op die binnenkomende positieve vibes.

Mediteren blijf ik moeilijk vinden, vlieg tijdens zo’n sessie alle kanten op met mijn gedachten, maar als ik nou maar stoïcijns door blijf gaan, zal het op de duur wel beter gaan, hoop ik.
Ben op dit moment een boek aan het lezen over de kracht van je geest:
Je bent de placebo geschreven door  Joe Dispenza, die ooit op zijn fiets aangereden is door een auto. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat zijn ruggenwervel kapot was en dat ze hem konden opereren, pinnen er in zetten maar er werd bij gezegd dat de kans om weer te kunnen lopen nihil zou zijn.
Joe dacht bij zichzelf, ik laat me helemaal niet opereren maar ik ga 2x per dag 3 uur lang mediteren: ik ga in gedachte mijn ruggenwervel herstellen; je zou denken, dat kan toch niet maar het is wel gebeurd. Joe loopt weer!
Zoiets zou ik ook kunnen doen, maar tot nu toe vind ik een kwartier stil zitten met positieve gedachten al heel wat. Maar work in progress!

Dus heb ik besloten,  mijn leven te leiden zoals het me aangeboden wordt, in de hoop dat mijn celletjes dat ook echt heel relaxed vinden dat ik ze niet over de keien jaag uit paniek.
Voelt heel goed moet ik zeggen. Het zou fantastisch zijn als ik zo rustig blijf met een hoofd vol positieve gedachten.
Het is niet zo moeilijk dankbaar te zijn voor alles; deze week weer lieve terrasbezoeken gehad met zelfs weer een synchronisatie dingetje:
komtie:
afgelopen zondag kwam een vriendin lekker bij me in de zon zitten; we hebben het over van alles en nog wat; ik vertel haar dat mijn neef een aantal weken geleden vroeg wat ik eigenlijk nog wilde doen; ik zei dat ik geen bucketlist had maar een bezoek aan een gevangenis heeft me altijd geboeid. Haha, nu ik het woord geboeid zie staan, moet ik lachen.
Maar ik denk dat ik het leven in de nor romantiseer. Dus, laat maar geen dingen die ik nog wil doen.
Maar de dag voordat deze vriendin kwam, zag ik op tv het programma Verborgen Verleden met schrijfster Esther Verhoef, en toen dacht ik: dát zou ik nog wel willen, mijn voorouders uitpluizen. Ik weet nauwelijks waar ik vanaf stam.

En aangezien toeval niet bestaat, raakten we aan de praat over een bucketlist en vertelde ik wat mijn idee daarover was.
Toen ik over genealogie begon, zei ze ‘ mijn zoon is al de hele Coronacrisis bezig met onze stamboom, ik ga hem vragen of hij ook in die van jou wil duiken’
Ik keek haar met hele grote ogen aan: ‘dat meen je niet’ zei ik.
Heb het daar nog nooit met iemand over gehad, ik begin er over en raakkkkk! Dit is toch niet te doen! Dit is die synchroniciteit weer! Hebben jullie ‘m deze week ook ontdekt?
Ben zo benieuwd waar mijn voorouders vandaan komen en wat ze deden.
Al komt er maar een heel klein beetje uit, ben ik al heel blij.

Deze week kwam een buurvrouw langs en vertelde dat ze bbqen ging, of ik ook iets wilde. Ik vertelde dat ik dol op bbquen was, maar dat het bij ons nooit zo’n succes was omdat het opwarmen van de kooltjes zoveel langer duurde dan het beetje vlees wat we aten; we waren zo klaar. OP dit aanbod zei ik geen nee!
Ik kreeg heerlijk een bord met een speklap en spareribs van Piggy’s Palace hier uit Bathmen: een boerderij waar je vlees zonder antibiotica kunt kopen, en oa biggetjes kunt knuffelen. Je proeft wel duidelijk het verschil met de supermarkt.
Verder kwamen gisteren vrienden van mij met sushi en wijn, om de verjaardag van mijn vriend even met z’n drietjes te vieren; hij was namelijk de vorige dag jarig geweest, en normaal ga ik altijd daarheen maar nu kwamen ze naar mij. En de sushi was me toch lekker! En toen ze weer weg waren, kwamen weer andere buren, die mij heerlijk schepijs kwamen brengen. Dat is toch verwennerij! Zo lief dat mensen me denken.

Zo houd ik het nog wel een tijdje uit. Het was een prima week!
Hoop dat de aankomende week net zo lief voor me is.
Mocht je ‘gepakt’ zijn door het verhaal van Joe Dispenza, kijk dan naar THE SECRET op Netflix; in die documentaire leggen ze je uit hoe je dingen gerealiseerd krijgt in je leven!Het is gewoon een eenvoudig trucje om bijvoorbeeld millionair te wordem hahahaha!
Tot volgende week vrijdag!
xxx
ps, sorry als ik op FB niet iedereen steeds antwoord; niks persoonlijks maar het komt er niet altijd van, maar ik vind het superleuk als mensen reageren op de blog! Laturrrr!