We werden als goden ontvangen, want zoals ik al zei: iedereen kende hem

En weer een week voorbij!
Bijna juni!!!! Weer een maand erbij ‘gekrabbeld.’
Wat is er allemaal gebeurd deze week?
Uhm…..ik zal het je vertellen.
Ik ben de laatste 2 weken aan het wandelen geslagen, en het rondje werd iedere keer een beetje langer; ik ging als een speer! Helemaal blij! Maar helaas, het feest heeft niet heel lang mogen duren: afgelopen dinsdagavond ging ik nog even een rondje lopen, maar in plaats dat het wederom beter ging dan het vorige rondje, moest ik onderweg veel vaker stoppen omdat ik zo ongelofelijk aan het hijgen was en ik zakte iedere keer bijna door mijn benen. GVD dacht ik, wat is dit? Dit kan ik er niet bij gebruiken!
Uiteindelijk, strompelend en gedesillusioneerd thuisgekomen, dacht ik: met een goede nachtrust kan het morgen beter zijn.
De volgende ochtend kwam er een vriendin op de koffie en die wilde wel met me meelopen; bij het opstaan had ik al snel door dat het lopen er zeker niet beter op was geworden, maar tegen beter weten in, hoopte ik toch dat het allemaal weer goed was.
Hoopvol ging ik mijn ‘dam’ af, maar al heel gauw werd het me heel dat ik nog sneller buiten adem was dan gisteravond. GVD!
Ik heb het rondje, met veel stoppen afgemaakt en heel snel op de bank geploft!
De huisarts zou de volgende dag weer op mijn terras komen zitten, wekelijks ritueel, dus dan hoor ik wel wat hij in petto heeft voor me.

De volgende dag komt de huisarts aangefietst en gaat lekker in het zonnetje zitten; ik vertel hem dat het minder gaat, de laatste paar dagen, dat ik niet lekker ben, mij een dronken tor voel als ik loop:omdat ik wankel en snel buiten adem ben.
Hij wilde slechts 1 van de 2 medicijnen, die ik slik, ophogen, omdat als je ze allebei ophoogt weet je niet wie wat doet.
Ik vond het een goed idee, en had er ook vertrouwen in.

De huisarts vond dat, ondanks mijn beperkingen, ik er nog steeds ‘goed’ bijzat. En aan z’n blik kun je wel merken dat hij elke week iets anders verwacht.
Hij vroeg me zelfs of ik het goed vond dat hij mijn internist/oncoloog mocht bellen om hem te vertellen dat ik het, buiten verwachting, goed doe.
Het schijnt namelijk zo te zijn, dat als je niet meer in ‘de stal’ van je specialist zit dat de liefde dan ook over is en je bij de huisarts wordt gedumpt. Zo van: ie red oe d’r maor mèt!
Nou heb ik toevallig een toffe jonge goserd als huisarts dus mij hoor je niet klagen.
Wat leuk zei ik. Doe hem de groeten! Volgende week zal ik wel horen hoe het gesprek geweest is als hij inderdaad gebeld heeft.
Vandaag de eerste dag met de nieuwe dosering: 2 ’s ochtends as usual en bij de lunch er nog eentje nemen. De huisarts zei dat het beter is om te spreiden wat betreft het innemen van het medicijn omdat het een aanslag op je nieren is. Het is inmiddels einde van de middag, de vijf zit in de klok, heb hoopvol de nieuwe koers gevaren maar ik kan nog niet zeggen dat dit de oplossing is helaas. Ik hoop dat ik ongeduldig ben en dat het morgen beter is maar ik houd mijn hart vast.
Nu sprak ik één van mijn kinderen die gisteren bij het gesprek was en zij zei dat de arts had gezegd dat het ook wel in één keer ingenomen kon worden na zijn verhaal over eventuele schade van de nieren. Ik heb dat totaal niet meegekregen. Schade aan mijn nieren? Ook schade aan mijn hersenen dat ik dit gemist heb.
Dus dan ga ik het morgen maar proberen.

Afgelopen zaterdag werd ik verrast door een jongen, die ik vorig jaar op de wintersport in een après ski bar heb ontmoet; hij was daar met een heel gezelschap en ik met één van mijn allerliefste dochters, zoals wij dat hier thuis zeggen; we raakten aan de praat. Onze vakantie liep ten einde, en toen hij hoorde dat ik aan de chemo zat, dat dit mijne vrije week was, vroeg hij hoe wij naar het vliegveld gingen. Met de trein en de bus.
‘ik breng jullie’. Dat was een fantastisch aanbod van een onbekende jongen.
De volgende ochtend stond hij netjes op de afgesproken tijd voor ons huis.
Echt top!
Was wel even tricky: je komt iemand tegen, die doet jouw een super taxi-aanbod, en deze jongen komt ’s morgens niet opdagen omdat hij, de avond ervoor, zich een stuk in de kraag gezopen heeft. Eigenlijk wel heel gedurfd, maar hij had zo’n schattig betrouwbaar koppie dat ik niet kon geloven dat het fout zou gaan. En inderdaad…….super op tijd stond onze privéchauffeur op de stoep! Yessss, mijn mensenkennis had me voor de zoveelste keer in mijn leven niet in de steek gelaten.
Hij was degene die afgelopen zaterdag bij me het terras kwam oplopen met een grote bos exotische bloemen; ik zag ‘m aankomen; moest even heel snel inzoomen want ik had niet direct in de gaten wie hij was. Maar al snel genoeg was ik erachter, en hield ik maar niet op te roepen wat voor grote verrassing dit was.
Ben weer enorm verwend deze week door deze en gene echt weer niet normaal!

in mei 2017, was ik met de kinderen in Moskou; ik zag de afgelopen dagen Russische berichten voorbij komen op Facebook van mensen die wij daar ontmoet hebben.
Wat deden wij in het hippe Moskou?
Wij waren daar om een herdenkingsdienst bij te wonen van een volle neef van mijn man, een beroemdheid in Rusland op het gebied van kunst en cultuur, die een paar jaar daarvoor was overleden.

Mijn man was van Russische afkomst.
Zijn vader was een Russisch Joodse violist uit de Oekraïne, die via omzwervingen door Europa in den Haag is blijven steken, en de moeder van mijn man leerde kennen bij de Kurhausconcerten, trouwde met haar en 2 kinderen kreeg.
Dit is heel erg kort door de bocht, en misschien vertel ik de lange versie van het verhaal jullie nog wel een keer, maar ik zie dat het al keilaat is; de kinderen kwamen gezellig eten, ja dan moet de Donald Duck eventjes wachten.

Wij hebben die memorial, toen in mei 2017, bijgewoond in een cultureel centrum in de stad dat naar hem vernoemd is.
We werden als goden ontvangen, want zoals ik al zei: iedereen kende hem…..ik hoefde de naam maar ergens te noemen of mensen begonnen verhalen te vertellen wat deze man voor impact had gehad voor de Rus op cultureel gebied.
Mijn man en ik hebben hem voor het eerst ontmoet in 1984 in Parijs. We dachten een man met een sjabbie look en een bontmuts te gaan ontmoeten, maar niets was minder waar: kwam net van een afspraak met z’n vrienden Yves Saint Laurent en Peter Ustinov en actrice Simone Signoret! Hij zag er super hip uit, en ik klapperde met mijn oren toen hij dat langs zijn neus weg zei.
We zijn een dag met elkaar opgetrokken, door de stad gebanjerd en terrasjes gepakt terwijl we de hele dag zijn gevolgd door de KGB. Stoer hè! Ik wist niet wie het waren maar neef Vitaly kende ze goed!
Het jaar erop is hij 2 weken bij ons komen logeren. Dat viel voor ons niet mee, want hij ging ’s avonds naar voorstellingen. kwam laat thuis terwijl wij de volgende ochtend vroeg op moesten om te gaan werken. Ik werkte bij de KLM en begon mijn dienst om 6 of 7 uur, Brrrrr!
Elke nacht wilde hij thee en wat te eten. Poeh dat viel niet mee.
Ook hier in Nederland had hij vrienden: actrice Ellen Vogel, balletchoreograaf Hans van Manen zijn namen die ik me herinner, het is al zo lang geleden.
Als we door Amsterdam met hem liepen, schrok ik me helemaal suf: Heel veel Russische toeristen liepen er blijkbaar en die stootten elkaar allemaal in en je hoorde ze fluisteren: Vitaly Wulf!
Hij leek wel op Hennie Huisman die op dat moment woest populair was in tv land. Heel apart. Ik was wel apetrots ondanks dat het totaal geen familie van me was.

Van deze week kan ik niet zeggen dat die top top was. Ik voelde me niet altijd helemaal lekker.
We gaan maar eens zien wat de komende week brengt!
Tot volgende week vrijdag!
xxx
PS: de jeugd, die dit leest, zal niet alle namen herkennen omdat deze Vitaly van 1930 was.
Laturrr!